Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου θέτουν για πρώτη φορά μετά το ΄44 το δίλημμα Αριστερά-Δεξιά, χωρίς ενδιάμεσους μεσολαβητές σε κυρίαρχη θέση Η πανικόβλητη «ενοποίηση» των ορόφων της δεξιάς πολυκατοικίας το κραυγάζει.
Τότε, η διαρκής ενδοαριστερή αντιπαράθεση, περί της επιλογής του ένοπλου δρόμου έναντι του «δημοκρατικού συμβιβασμού», κάτω από την αδυσώπητη διεθνή πίεση και παρέμβαση , την ανοικτή τρομοκρατική δράση των αντιπάλων. οδήγησε σε παλινωδίες, πολιτικά αδιέξοδα και αυτοκτονικές επιλογές. Καταστάσεις που σημάδεψαν την πορεία της χώρας μισό αιώνα, της «χάρισαν» πολυετές «ανώμαλο πολιτικό καθεστώς», ενώ στέρησαν πολλές δεκαετίες, την δημιουργική συμμετοχή ενός ιδιαίτερα αξιόλογου ανθρώπινου δυναμικού (εξορίες, μετανάστευση, αποκλεισμοί μητρώα κοινωνικών φρονημάτων κλπ).
Εκ των υστέρων έγινε φανερό, ότι είχε υποτιμηθεί από την τότε ηγεσία της Αριστεράς η αλλαγή των διεθνών συσχετισμών και η ανακατανομή των σφαιρών επιρροής καθώς και η θέληση εκατοντάδων χιλιάδων υποστηρικτών της για πολιτική εξομάλυνση με συμβιβασμούς.
Θα ήταν τραγικό, στην σημερινή συγκυρία οι ενδοαριστεροί προβληματισμοί για το «ευρώ», να αποτελέσουν το κύριο όπλο των αντιπάλων μας, αντικαθιστώντας σήμερα ,την ψευδή - αλλά πειστική όπως φάνηκε τότε σε ένα σημαντικό τμήμα του πληθυσμού - καρικατούρα του «αιμοσταγούς εαμοβούλγαρου κομμουνιστοσυμμορίτη», με την εξίσου ψευδή εικόνα του «αντιευρωπαίου τυχοδιώκτη» που ναρκοθετεί την εθνική και ευρωπαϊκή πορεία ανάπτυξης. Τα άλλα Σαμαρικά, παλαιάς κοπής αντικομμουνιστικά κηρύγματα δεν χρήζουν αιτία σοβαρής ανάλυσης.
Ελπιδοφόρο είναι σήμερα, ότι ο κύριος κορμός του ΣΥΡΙΖΑ , ο ΣΥΝ, έχει σαφή, πολυετή, ενεργό Ευρωπαϊκό προσανατολισμό με ουσιαστική παρέμβαση σε θεσμικό και κινηματικό επίπεδο ( Κόμμα Ευρ. Αριστεράς, εναλλακτικές καμπάνιες, ευρωπορείες κλπ.) κάτι που μας επιτρέπει να απαντήσουμε πειστικά στην ενορχηστρωμένη επίθεση που δεχόμαστε. Αρκεί οι εκπρόσωποι και οι βουλευτές μας, να κινούνται αυστηρά στο δεδομένο πλαίσιο της κεντρικής επιλογής μας «αλλαγή εντός Ευρώπης και ευρώ», αποφεύγοντας αυτοσχεδιασμούς, αποδομώντας την ακατάσχετη κινδυνολογία και με την προβολή αναλύσεων και παρεμβάσεων κορυφαίων διεθνών θεσμικών παραγόντων και Οικονομολόγων, που αποκλείουν την έξοδο μας από το ευρώ. Η επιδίωξη εμφανούς διεθνούς συμμετοχής και προβολής στη προεκλογική καμπάνιας μας είναι κάτι περισσότερο από αναγκαία .
Οι αλλαγές των διεθνών συσχετισμών ( εκλογή Ολάντ, κατάρρευση κυβέρνησης Ολλανδίας, εκλογές Ρηνανίας- Βεστφαλίας κλπ.) και η υπό συζήτηση αναπτυξιακή ατζέντα, μας επιτρέπουν να τις ενσωματώσουμε επαρκώς στην τεκμηρίωση μας, ώστε να λειτουργήσουν θετικά στο εκλογικό αποτέλεσμα.
Αναδεικνύοντας ότι η αναγκαία αλλαγή πορείας της χώρας, θα συνεισφέρει ουσιαστικά στον μετασχηματισμό και εκδημοκρατισμό του Ευρωπαικού Ενωσιακού πλαισίου (ΕΚΤ δανειστής ύστατης καταφυγής, ισχυρός προυπολογισμός, ευρωομόλογο – εναλλακτικό ευρωσύνταγμα με εξουσία στα αιρετά όργανα κλπ).
Οφείλουμε παράλληλα να αποσαφηνίσουμε την πρόταση μας για την λειτουργία και οργάνωση του δημόσιου τομέα, να απαντήσουμε για τις 100.000 θέσεις που αναφέρονται στο πρόγραμμα του 2009 (υγεία, πρόνοια, εκπαίδευση, περιβάλλον, ενέργεια, ηλεκτρονική διακυβέρνηση και εξυπηρέτηση των πολιτών κλπ), προτάσεις που αντιστοιχούσαν βέβαια σε ανάγκες και άλλα οικονομικά μεγέθη, που δεν απεμπολούνται αλλά θα υλοποιούνται σταδιακά με την αποκατάσταση της ανάπτυξης.. Να καταθέσουμε τεκμηριωμένα ότι το υψηλό ποσοστό των δημόσιων δαπανών στο ΑΕΠ αποτελεί τον βασικό δείκτη ανάπτυξης και ευημερίας μιάς χώρας, ,όλες οι ανεπτυγμένες έχουν πάνω από 40%, ενώ σε μας το μνημόνιο επιφυλάσσει το λατινοαμερικάνικο 34%.
Η ριζική αναδιάρθρωση του, η διάλυση και τιμωρία των πελατειακών δικτύων και της διαφθοράς, ο περιορισμός της σπατάλης (εξοπλισμοί, προμήθειες, γραφειοκρατία κλπ.), η αποκέντρωση και απλοποίηση των διαδικασιών, με την ουσιαστική ενημέρωση και υποστήριξη της κοινωνίας θα μπορούν σε σύντομο χρονικό διάστημα να έχουν εξαιρετικά αποτελέσματα.
Είναι απαραίτητο το κυβερνητικό πρόγραμμα να δομηθεί σε δύο μέρη, ένα πρόγραμμα άμεσης ανάγκης ,με εμβάθυνση στους 5 άξονες και ένα πρόγραμμα μεσοπρόθεσμων στόχων διαχείρισης των δομικών προβλημάτων της συστημικής καπιταλιστικής κρίσης και των ιδιαιτεροτήτων της Ελληνικής οικονομίας.
Στο ζήτημα του μνημονίου που αποτέλεσε και την τομή συγκρότησης των κοινωνικών μετώπων, θα πρέπει να δρομολογήσουμε την θεσμική υλοποίηση, της πολιτικής ακύρωσης που επετεύχθη στις 6 Μαϊου ,με την συντριβή του δικομματισμού( απώλεια του 60% των δυνάμεων του) και την μετατόπιση του τοπίου προς τ΄αριστερά.
Αυτός ο οδικός χάρτης, θα περιλαμβάνει ακύρωση των αντεργατικών συνοδευτικών νομοθετημάτων, την διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων (επαναφορά της άρσης ασυλίας), τον έλεγχο και την αναδιαπραγμάτευση του χρέους με την αλλαγή στόχων και μεγεθών και την επανάκτηση του οικονομικού σχεδιασμού και προγραμματισμού σε εθνικό επίπεδο.
Μια ευέλικτη πολιτικά και θεσμικά παρέμβαση της χώρας στο Ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, (νομικής αμφισβήτησης των όρων, διακρατικών συμμαχιών) μπορεί ιδιαίτερα στη σημερινή συγκυρία να έχει θετική έκβαση.
Οφείλουμε να αναδείξουμε ξανά και με περισσότερο έντονο τρόπο το τι σημαίνει η υλοποίηση του προγράμματος ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ,δηλαδή του Μνημονίου άμεσα στη χώρα και την κοινωνία, το τι μέλλον τους επιφυλάσσει.
Σ΄αυτή την προσπάθεια είναι φανερό ότι στον προεκλογικό μας σχεδιασμό , πέραν από την αξιοποίηση της υπεροχής μας στην ηγετική έκφραση (Τσίπρας έναντι Σαμαρά), θα πρέπει να επικεντρώσουμε στην ενωτική στρατηγική μας για Κυβέρνηση Αριστεράς, με τον ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη θέση.
Η υλοποίηση της προσέγγισης μας για την ανάγκη ενός νέου ΕΑΜ, που θα θέτει σε προτεραιότητα την ακύρωση του μνημονίου, για την αποκατάσταση ουσιαστικής δημοκρατικής διακυβέρνησης και την προσπάθεια παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας, αναιρεί παλαιές διαχωριστικές γραμμές, υπερβαίνει παγιωμένες αντιλήψεις, επαναπροσδιορίζει πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα. Προυποθέτει την ενεργό συμμετοχή των πολιτών , με θεσμικές και κινηματικές πρωτοβουλίες, στην συνδιαμόρφωση μιας κοινωνίας αλληλεγγύης, κοινωνικής δικαιοσύνης και στοχευμένης αειφόρου ανάπτυξης.
Απαιτεί άμεσα την συγκρότηση ενός Μετώπου της Αριστεράς ( και της Οικολογίας, αν υπήρχε «ευρωπαική συναίνεση» των Οικολόγων Πράσινων), την διασύνδεση του με τα κινήματα των πολιτών ,που καθόρισαν σε σημαντικό βαθμό την σημερινή πολιτική αποτύπωση, τα συνδικάτα, τους επιστημονικούς και κοινωνικούς φορείς.
Η μετεξέλιξη του χώρου μας σε ένα ευρύ κομματικό σχηματισμό της Αριστερής δημοκρατικής παράταξης, μια νέα ΕΔΑ, οδηγεί σε προεκλογική «αδιαφορία» απέναντι στις υπαρξιακές επιθέσεις εναντίον μας ,του ΚΚΕ της ,ΔΗΜΑΡ και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς , ένταση των προτάσεων μας για πολιτική συνεργασία πριν και μετά τις εκλογές, οργάνωση της υποδοχής του κόσμου που εγκαταλείπει μαζικά προς αριστερά το ΠΑΣΟΚ αλλά και πολιτών κάθε ιδεολογικής απόχρωσης που με κοινωνικά, ταξικά κριτήρια μας προσεγγίζει στον δρόμο και στις κάλπες. Εκεί θα κριθούμε από την Ιστορία και όχι από την διαφύλαξη του άμωμου της ιδεολογικής μας καθαρότητας.
Η ανάγκη ανατροπής της εξελισσόμενης, νεοφιλελεύθερου σχεδιασμού, κοινωνικής καταστροφής είναι πιο ισχυρή από τον δικαιολογημένο φόβο για τα πολύ πιθανά λάθη και τις αδυναμίες μας σε κυβερνητική διαχείριση. Εκτός από το λενινιστικό «χθες ήταν νωρίς αύριο θα είναι αργά» υπάρχει και το ινδιάνικο για το άγνωστο «περπατώντας ανοίγεις τον δρόμο» και έναν νέο αντινεοφιλελεύθερο δρόμο έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ τόσο η χώρα όσο και η Ευρώπη
Δημήτρης Μπίρμπας
ΑΡΧΗ
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
RSS