Για μια φορά ακόμα τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΝ θα κληθούν μέσα από συνεδριακές διαδικασίες να δώσουν απάντηση σε ερωτήματα που έχουν να κάνουν με την τακτική και την πολιτική συμμαχιών του κόμματος ενόψει και των βουλευτικών εκλογών. Για πολλούς αυτή η συνεχής συζήτηση επί ζητημάτων που έχουν απαντηθεί με αλλεπάλληλες συνεδριάσεις στην Κ.Π.Ε και με το τελευταίο συνέδριο του κόμματος δεν είναι τίποτα άλλο από μια διαδικασία φθοράς και εσωστρέφειας που δεν είναι χρήσιμη.
Σε μια φάση ανόδου του κόμματος όπου οι πάντες αναγνωρίζουν ότι ο ΣΥΝ είναι η μόνη δύναμη που μπορεί, θέλει και κάνει ουσιαστική προγραμματική αντιπολίτευση στην ακραία νεοφιλελεύθερη κυβερνητική πολιτική της Ν.Δ εμφανίζονται και πάλι τα γνωστά διλήμματα και ενστάσεις. Ένα μέρος μειοψηφικό του κόμματος βάζει ζήτημα και αμφισβητεί ειλημμένες αποφάσεις σε σχέση με την πολιτική συμμαχιών του κόμματος.
Σήμερα ο ΣΥΝ μαζί με όλες τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς δέχεται μια ενορχηστρωμένη πρωτόγνωρη επίθεση από την κυβέρνηση, από αντικομουνιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ τύπου Πάγκαλου αλλά και από πολλούς δεξιούς και κεντροαριστερούς ψάλτες τύπου Πρετεντέρη στα ΜΜΕ . Για τους λόγους αυτούς ίσως αυτή την περίοδο φαίνεται πολύ παράξενο σε ορισμένους μη μυημένους στα δρώμενα της ανανεωτικής αριστεράς ότι ενώ υπάρχει αυτή η κατάσταση ορισμένα στελέχη του ΣΥΝ δεν κάνουν άλλη δουλειά από το να ομφαλοσκοπούν και να σπέρνουν εντυπώσεις ότι δήθεν η πλειοψηφία του κόμματος θέλει να αλλοιώσει τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του.
Τον διάλογο φυσικά η ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά ποτέ δεν τον φοβήθηκε και χωρίς να χαρίζει κανείς την σφραγίδα του θεματοφύλακα της ανανέωσης και της «Συνασπισμιακής» αυθεντίας σε κανέναν για μια φορά ακόμα θα ακουστούν όλες οι απόψεις. Θα αντιπαρατεθούν ιδέες και διαφορετικοί πολιτικοί σχεδιασμοί ώστε μετά το τέλος του συνεδρίου όλες οι δυνάμεις του κόμματος να στρατευθούν... στην υλοποίηση της οποιασδήποτε απόφασης παρθεί.
Μπαίνοντας λοιπόν στα βασικά ζητήματα που θα απασχολήσουν το συνέδριο μας το πρώτο και βασικό που πρέπει όλοι να διαπιστώσουμε είναι ότι ζούμε σε μια περίοδο φοβερά δύσκολη . Η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση εξαντλεί καθημερινά και αυτό το παλιό Φορντικό Κεϋνσιανό μοντέλο. Είναι γεγονός πλέων ότι ο καπιταλιστικός εκσυγχρονισμός στοχεύει σε μία γενικευμένη κοινωνική αντιμεταρρύθμιση και σε νέες μορφές αυταρχισμού. Σ΄ αυτή την διαμορφωμένη πλέων κατάσταση οι δυνάμεις τής ελληνικής αριστεράς επιβάλλεται να συνδιαμορφώσουν το δικό τους κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο αντίστασης παραμερίζοντας τάσεις ηγεμονισμού, περιχαράκωσης και αυτάρκειας. Μόνο με την επιλογή του διαλόγου και την κοινή δράση, με σεβασμό στην διαφορετικότητα των βασικών ιστορικών της ρευμάτων χωρίς να αποκλείεται και κανείς άλλος, μπορεί η ελληνική αριστερά να βάλει την σφραγίδα της στις πολιτικές εξελίξεις της χώρας.
Αυτή η σωστή επιλογή υπέρβασης της πολυδιάσπασης και της πολιτικής μιζέριας ανοίγει τον δρόμο για την συνδιαμόρφωση από την πληθυντική ελληνική αριστερά ενός νέου κοινωνικού και πολιτικού μετώπου που μπορεί να διεκδικήσει με αξιοπιστία την μεγαλύτερη δυνατή λαϊκή συγκατάθεση. Αυτή η επιλογή σε καμιά περίπτωση δεν είναι μία κλειστή αμυντική στάση όπως διατείνονται οι επικριτές της. Δεν αποποιείται τής ανάγκης κυβερνητικής παρέμβασης τής αριστεράς υπό ορισμένες προϋποθέσεις, μέσα στα πλαίσια τού συστήματος, με στόχο όμως την αλλαγή του και όχι την απλή ίσως καλλίτερη διαχείρισή του.
Για την αριστερά που σέβεται την ταξική διαφορετικότητα της έμπαινε και θα πρέπει να μπαίνει πάντα το ερώτημα κυβέρνηση για ποιόν και προς ποια κατεύθυνση.
Ο καιροσκοπικός κυβερνητισμός ποτέ δεν ωφέλησε την αριστερά.
Ο ΣΥΝ τα τελευταία χρόνια έκανε ορισμένα βήματα προς την κατεύθυνση της συσπείρωσης της αριστεράς, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α παρά τα προβλήματα και τις υπαρκτές δυσκολίες που παρουσιάσθηκαν στην πορεία , κατόρθωσε να αναπτύξει μια ενωτική δυναμική που σε έναν βαθμό καταγράφηκε στις τελευταίες δημοτικές εκλογές, στο Φόρουμ, στους κοινούς αγώνες της φοιτητικής νεολαίας και της πανεπιστημιακής κοινότητας για την υπεράσπιση της δημόσιας παιδείας και παράλληλα γέννησε νέες ελπίδες στον κόσμο της αριστεράς.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μονοπάτι που οδηγεί στον δρόμο της μεγάλης παράταξης της Αριστεράς.
Δεν είναι μια κλειστή πρόταση ενότητας μεταξύ των δυνάμεων που σήμερα τον συναποτελούν και που πολύ πιθανόν στις επερχόμενες εκλογές ζητήσουν και πάλι μαζί την ψήφο του ελληνικού λαού . Είναι μια πρόταση ανοικτή σε όλες τις δυνάμεις της αριστεράς και σε όλους τους σοσιαλιστές που θέλουν να συγκρουσθούν με το δικομματικό κατεστημένο.
Δυστυχώς σήμερα ένα σημαντικό τμήμα της ηγεσίας του ΚΚΕ εξακολουθεί να γυρίζει την πλάτη στην θέληση του κόσμου της αριστεράς για ενότητα και κοινή δράση. Το ΚΚΕ με την αντιενωτική του στάση, την διασπαστική και καπελωματική του τακτική στα κινήματα, την δογματική προσήλωση του σε αποτυχημένες επιλογές του χθες, την ανικανότητα του να αντιληφθεί τα νέα δεδομένα μέσα σε μια νέα πληθυντική αριστερά και η περιχαράκωση του σε απομονωτικές λογικές που υποβαθμίζουν την ανάγκη συντονισμού και κοινής δράσης της αριστεράς έχει την βασική ευθύνη για την σημερινή έλλειψη προοπτικής της ελληνικής αριστεράς.
Αλλά και στις γραμμές του ΣΥΝ, υπάρχουν ορισμένοι που ακόμα ταξιδεύουν στους αστερισμούς των κεντροαριστερών επιλογών παρ΄ όλου που σήμερα αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν να στηρίξουν τέτοιες επιλογές ανοικτά λόγω και της παταγώδικης αποτυχίας της συναινετικής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ.
Δεν θέλουν η δεν μπορούν να κατανοήσουν και οι δύο αυτές τάσεις ότι η συσπείρωση της αριστεράς είναι αυτή που μπορεί να δώσει καίρια κτυπήματα στον δικομματισμό και να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα.
Η μεγάλη πολύμορφη παράταξη της αριστεράς και ο πολιτικός σχεδιασμός της εναλλακτικής πρότασης της αριστεράς εκ των πραγμάτων είναι μονόδρομος για όλες τις δυνάμεις που αντιμάχονται την καπιταλιστική λαίλαπα και στην χώρα μας .
Η εναλλακτική πρόταση τής αριστεράς πού προτείνετε και με την κοινή διακήρυξη όλων των δυνάμεων που συναποτελούν τον ΣΥΡΙΖΑ έχει οράματα για έναν άλλον τρόπο ζωής και ανάπτυξης. Στοχεύει στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Έναν σοσιαλισμό που θα σέβεται απόλυτα την δημοκρατία και την συμμετοχή όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων τής πολυσύνθετης σημερινής κοινωνίας μας που συνειδητά και αβίαστα θα συμμετέχουν σε μια πλατιά αντικαπιταλιστική συμμαχία. Η εναλλακτική πρόταση της αριστερά δεν είναι μια πολιτική φαντασίωση για ένα πολύ μακρινό μέλλον . Μέσα από την ενεργό συμμετοχή και συγκατάθεση των εργαζομένων θα δίνονται απαντήσεις και στα μεγάλα προβλήματα του σήμερα. Αυτή η πολιτική πρόταση στοχεύει στην ριζική αναδιανομή των εισοδημάτων, στην κυριαρχία της πολιτικής στην ασυδοσία της αγοράς, στον δημόσιο έλεγχο στις στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων για την διαβίωση του λαού, στην πλήρη απασχόληση, στην δίκαιη και δημοκρατική φορολογική μεταρρύθμιση, στον δημοκρατικό εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης, στην δημιουργία ενός σύγχρονου κοινωνικού κράτους, στην δωρεάν δημόσια παιδεία και υγεία, στην παραγωγική περιφερειακή ανάπτυξη, στην ενίσχυση της γεωργίας και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Έρχεται σε αντίθεση με τις συνθήκες του Μάαστριχ, του Άμστερνταμ και στα περίφημα σταθεροποιητικά προγράμματα λιτότητας μόνο για τον λαό που τα τελευταία χρόνια εκπορεύθηκαν από τους κυρίαρχους κύκλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης Η εναλλακτική πρόταση της αριστεράς έχει σαν βασική προϋπόθεσή της την απομάκρυνση της χώρας από το ΝΑΤΟ και τα ατλαντικά πλοκάμια. Ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της χώρας δεν θα μπορεί να είναι η άκριτη αποδοχή όλων των νεοφιλελεύθερων επιλογών των Βρυξελλών όπως έκαναν μέχρι σήμερα οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.
Η εναλλακτική πρόταση της αριστεράς είναι η άλλη πρόταση εξουσίας, διαφορετική από την κεντροαριστερά που γνωρίσαμε σε άλλες χώρες και δεν έχει καμιά σχέση με τις κεντροαριστερές καρικατούρες του ΠΑΣΟΚ που στόχο είχαν πάντα την πολιτική λεηλασία και αδρανοποίηση της αριστεράς Είναι μια ισχυρή και ευδιάκριτη στο λαό κυβερνητική επιλογή που έρχεται σε πλήρη και ριζική αντίθεση με την οποιαδήποτε συναινετική λύση με τον νεοφιλελευθερισμό .
ΠΡΙΜΙΚΗΡΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
ΚΠΕ ΣΥΝ
ΑΡΧΗ
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
RSS