Αυτές τις μέρες μετράμε μια ξεχωριστή απώλεια. Έφυγε ο σ. Γρηγόρης Φαράκος.
Στη μνήμη του θέλησα να γράψω τις γραμμές που ακολουθούν. Για το πως γνώρισα και, σ'ένα μικρό βαθμό, «έζησα» το σύντροφο που δεν είναι πια ανάμεσά μας. Στη διάρκεια 10-12 χρόνων, την ταραγμένη 10ετία από τις αρχές της δεκαετίας του ʼ80 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ʼ90.
Πρώτη ουσιαστική, προσωπική επαφή με τον σ. Γρηγόρη ήταν η κομματική ομάδα των μηχανικών του Τεχνικού Επιμελητηρίου, στα 1980 περίπου. Ο σύντροφος ως καθοδηγητής. 'Ακουγε με προσοχή, σημείωνε συνέχεια (εκείνα τα χαρακτηριστικά μικρά γραμματάκια του), ακριβής και συστηματικός στη διατύπωση της θέσης του. Σεβόταν τη γνώμη μας. Είχε να κάνει με μηχανικούς, βλέπετε. Μηχανικοί με μηχανικό. Γιατί λειτουργούσε με τη συστηματικότητα και την ακρίβεια που χαρακτηρίζει ένα μηχανικό. Και κάτι μου λέει ότι ο Γρηγόρης ιεραρχούσε ψηλά και τιμούσε αυτή του την ιδιότητα.
Η γνωριμία, συνήθως, απομυθοποιεί τα πράγματα. Προσωπικά, όμως, για πολλά χρόνια, έβλεπα στο σ. Φαράκο έναν εξιδανικευμένο συνδυασμό. Ο αγωνιστής, ο αδιάλλακτος, ο καπετάνιος του λόχου των σπουδαστών και του ΔΣΕ, ο παράνομος και πολιτικός κρατούμενος στα χρόνια της δικτατορίας. Και, από την άλλη, ο διανοούμενος, ο συγγραφέας, ο κύριος ιδεολογικός εκπρόσωπος της «ορθοδοξίας» στην πάλη με τους διανοούμενους της άλλης όχθης. Σκέψη και δράση. Κι αυτός ο «μύθος» ερήμην του, ακολουθούσε το σύντροφο.
Από τις διάφορες, όμως, πτυχές του, προτιμώ τον σ. Γρηγόρη του τέλους της δεκαετίας του '80, αρχές δεκαετίας '90. Τον θυμάμαι εισηγητή σ'ένα ακτίφ για την «Οικολογία» γύρω στο 1988. Ένα αμφιθέατρο γεμάτο, ένα ακροατήριο που, στην πλειοψηφία του, άκουγε με έκπληξη (ευχάριστη, σίγουρα) πράγματα καινούργια, τολμηρά, εικονοκλαστικά. Για τα τότε δεδομένα μας, τουλάχιστον.
Ήταν τα χρόνια που ο σ. Γρηγόρης συνέβαλλε πρωτοπόρα στην εμφάνιση και καθιέρωση του ανανεωτικού ρεύματος στις γραμμές του Κομμουνιστικού Κόμματος. Έκφραζε και εκφραζόταν από τον αέρα της περεστρόικα. Έδινε υπόσταση, κύρος, νομιμοποίηση σ' εκείνη την 'Ανοιξη του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας. Με σοβαρό προσωπικό τίμημα, αναμφίβολα. Χωρίς να το αναγνωρίζουν όλοι, δυστυχώς.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Η διάσπαση του '91, ο Συνασπισμός. Ο σ. Γρηγόρης όλα τα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι το θάνατό του, συνέχισε με σταθερότητα και αξιοπρέπεια το δρόμο που ο ίδιος είχε επιλέξει. Αφιέρωνε χρόνο και κόπο στις μελέτες και στα βιβλία του. Υποστήριξε με συνέπεια τις ιδέες του για μια Αριστερά σύγχρονη και δημοκρατική.
Πάνω απ'όλα, όμως, πιστώνεται θετικά ότι τόλμησε να ακολουθήσει αταλάντευτα το δύσκολο δρόμο της υπέρβασης, ακόμη και της αυτοαμφισβήτησης. Έκανε πράξη το "De omnibus dubitαndum est"!
Αντίο, ηρωικέ πρίγκιπα των χρόνων της νιότης μας!
Σύντροφε και συνοδοιπόρε ακριβέ και της δικής μας ωριμότητας!
ΑΡΧΗ
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
RSS