Αγαπητοί και αγαπητές σύνεδροι,
Εκλεκτοί προσκεκλημένοι,
Θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους τους διοργανωτές αυτού του συνεδρίου, διότι δίνεται η ευκαιρία στην Αριστερά, εκτός από το Εθνικό Κοινοβούλιο, να διατυπώσει τις απόψεις της μπροστά σε όλους τους εμπλεκόμενους με την ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ.
Να ξεκινήσω με ένα μείζον θέμα που είναι η σχέση αποτελεσματικής ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΕΠΟΠΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΓΟΡΑΣ (επιχειρήσεων), που η έλλειψή της έχει δημιουργήσει παραμορφωτικά φαινόμενα και συνέπειες για τους καταναλωτές.
Το υπουργείο, ακολουθώντας την ίδια τακτική με πέρυσι, όπου είχαν ελεγχθεί μόνον οι 49 εταιρείες του κλάδου αυτοκινήτου (οι εταιρείες Ζωής ελέγχονται τώρα για πρώτη φορά), προέβη σε ανακοινώσεις περί αυστηρής εφαρμογής της νομοθεσίας, δίνοντας το μήνυμα, σε όσους έχουν προβλήματα, να σπεύσουν να συμμορφωθούν, εφόσον επιθυμούν να συνεχίσουν τη λειτουργία τους. Βεβαίως, όμως, με τον τρόπο αυτό και μέχρι να ξεκαθαριστεί η υπόθεση για το ποιες τελικά εταιρείες έχουν προβλήματα, πλήττονται και οι υγιείς εταιρείες, καθώς ο κάθε καταναλωτής δεν γνωρίζει με σαφήνεια ποιες είναι οι εταιρείες που μπορεί να έχουν πρόβλημα.
Συμπερασματικά θα έλεγα ότι το θεσμικό πλαίσιο που καλύπτει τις ασφαλιστικές εταιρείες είναι ελλειμματικό, κατακερματισμένο, πολύπλοκο και δυσνόητο. Η Επιτροπή Εποπτείας Ιδιωτικής Ασφάλισης, η οποία συστάθηκε με το Ν 3229/04 για να ερευνήσει, να κωδικοποιήσει και να αναμορφώσει το θεσμικό πλαίσιο, εδώ και περίπου ένα χρόνο, δεν έχει παράγει κανένα αποτέλεσμα, όσον αφορά το σκοπό ύπαρξής της. Κατά τη γνώμη μας, αυτή η επιτροπή θα έπρεπε να απλοποιήσει το νομικό πλαίσιο και να ομαδοποιήσει καθώς και να προχωρήσει, σε προτάσεις προς το Υπουργείο Ανάπτυξης, για κάλυψη των νομικών κενών και κωδικοποιημένα καταλήγω:
* Απλοποίηση, ομαδοποίηση και κωδικοποίηση του θεσμικού πλαισίου
* Ενσωμάτωση όλων των σχετικών δικαιωμάτων των καταναλωτών στη νομοθεσία και κάλυψη με νέα νομοθεσία, άμεσα, όλων των κενών που υφίστανται.
Για το ρόλο της ιδιωτικής (κερδοσκοπικής) ασφάλισης στην οικονομία και σε σχέση με το ΣΚΑ.
Με αφορμή το Ν 3029/02 στη Βουλή διατυπώσαμε την άποψη ότι η ιδιωτική και η επαγγελματική ασφάλιση δεν ανήκουν στο θεσμικό πλαίσιο, το οποίο διέπει το δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης και κατά συνέπεια δεν αποτελεί πυλώνα της κοινωνικής ασφάλισης. Δεν λαμβάνονται υπόψη στον υπολογισμό της συνολικής σύνταξης των ασφαλισμένων ή του χορηγούμενου εφάπαξ ποσού. Δεν υποκαθιστούν καθ΄ οιονδήποτε τρόπο την επικουρική σύνταξη και τις αντίστοιχες εισφορές. Απαιτείται, ωστόσο, η θέσπιση ενιαίου, σαφούς και αυστηρού ρυθμιστικού κι ελεγκτικού πλαισίου για την προστασία όσων πολιτών καταφεύγουν εθελοντικά και συμπληρωματικά στην ιδιωτική ή επαγγελματική ασφάλιση. Και η ΓΣΕΕ στην ετήσια έκθεσή της για ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ δια χειρός επιστημονικού Δ/ντή του ΙΝΕ ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ, καθηγητή στο ΠΑΝΤΕΙΟ ΠΑΝ/ΜΙΟ κ. Σάββα Ρομπόλη, αναφέρει:
Η ΓΣΕΕ έχει την άποψη ότι η ιδιωτική ασφάλιση δεν μπορεί να αποτελέσει ιδιαίτερο πυλώνα της κοινωνικής ασφάλισης. Χωρίς να επιθυμούμε να αντιδικήσουμε με τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες που, άλλωστε, παρέχουν θέσεις εργασίας σε μία εποχή εκτεταμένης ανεργίας, δεν αποδεχόμαστε, σε καμία περίπτωση, την υποκατάσταση της κοινωνικής ασφάλισης από την ιδιωτική. Οι ρόλοι τους είναι, εντελώς, διακριτοί και οι κοινωνικές ομάδες προς τις οποίες απευθύνονται, επίσης, διαφορετικές.
Επίσης να πω ότι η ιδιωτική ασφάλιση σε επίπεδο Ε.Ε., είναι στο 8,5% του ΑΕΠ, κατά μέσο όρο. Στην Ελλάδα είναι στο 2,2%. Κι αυτό είναι μιας άλλης τάξεως πρόβλημα που έχει σχέση με τη ΦΕΡΕΓΓΥΟΤΗΤΑ και την αγοραστική δύναμη του πληθυσμού. Εξάλλου έχουμε υποστηρίξει όπως και η ΓΣΕΕ - δευτεροβάθμιες - πρωτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις τα ομαδικά συμβόλαια μέσω ΣΣΕ, όπου υπάρχει ουσιαστική ενίσχυση, ενίσχυση των εργαζομένων σε περίπτωση λύσης της σχέσης εργασίας ή θέματος υγείας.
Επομένως δεν υπάρχει δαιμονολογία από την κοινωνική και πολιτική Αριστερά για την ιδιωτική ασφάλιση, αλλά αντιδράσεις και αγώνες για την υποβάθμιση του ΣΚΑ και του εισοδήματος των εργαζομένων όπου αποτελεί σπουδαίο ρόλο για τη μη επέκταση της ιδιωτικής συμπληρωματικής ασφάλισης.
Για τη φερεγγυότητα της ιδιωτικής ασφάλισης, θα αναφέρω τρία χαρακτηριστικά παραδείγματα που μου επεσήμαναν καταναλωτές:
* Συμβόλαιο που ασφάλιζε σπίτι κατά πλημμύρας, στην πρώτη του σελίδα, σε επόμενη σελίδα εξαιρούσε, σχεδόν όλες τις περιπτώσεις πλημμύρας. Ο καταναλωτής θα αποζημιωνόταν, μόνο σε περίπτωση παλιρροϊκού κύματος, αν και το σπίτι βρισκόταν σε βουνό. Αυτό είναι ένα μόνο ακραίο, βεβαίως, παράδειγμα.
* Καταναλωτής αγόρασε αυτοκίνητο τον Ιούλιο του 2003 το οποίο και ασφάλισε για το ποσό των 14.440 ευρώ με μικτή ασφάλιση. Τον Φεβρουάριο του 2005, σε τροχαίο ατύχημα, το αυτοκίνητο καταστράφηκε, ολοσχερώς. Ο καταναλωτής ενημέρωσε την ασφαλιστική εταιρία και κατέθεσε, σ΄αυτήν όλα τα έγγραφα που του ζήτησαν. Απαίτησε το ποσό των 13.940 ευρώ, το οποίο ήταν σύμφωνο με τους όρους του ασφαλιστηρίου. Η εταιρία, όμως, μετά από αλλεπάλληλα τηλεφωνήματα, που στο καθένα ήταν και διαφορετικός υπάλληλος πρότεινε διαφορετικό ποσό. Πρότεινε μόνον 9.500 ευρώ αποζημίωση, λόγω παλαιότητας του αυτοκινήτου. Ο καταναλωτής, βέβαια, όλο το ενδιάμεσο χρονικό διάστημα πλήρωνε ασφάλιστρα για το ποσό των 14.440 ευρώ, χωρίς ποτέ η εταιρία να τον ενημερώσει ότι είχε δικαίωμα να μειώσει το ασφαλιζόμενο ποσό και κατά συνέπεια και το ασφάλιστρο, ανάλογα με το ύψος της αποζημίωσης. Η εταιρία στην τελική της απάντηση, παρέπεμψε τον καταναλωτή στα δικαστήρια, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η διαδικασία θα είναι και μακροχρόνια και ακριβή.
* Αυτό το παράδειγμα έχει σχέση με ΤΡΑΠΕΖΕΣ-ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΑΣΦΑΛΙΣΤΗΡΙΩΝ, όπου δεν υπάρχει ο όρος ότι είναι η υποχρεωτική η σύναψη του ασφαλιστηρίου ζωής. Οι τράπεζες το τελευταίο χρονικό διάστημα, «υποχρεώνουν» τους καταναλωτές, που ζητούν στεγαστικό δάνειο, να υπογράψουν εκτός από τη σύμβαση ασφάλισης του ακινήτου και σύμβαση ασφάλισης ζωής. Από αυτή την περίπτωση φαίνεται ότι οι τράπεζες έχουν μεταβληθεί σε ασφαλιστικά «μαγαζάκια» και πιέζουν τους υπαλλήλους τους να πωλούν ασφαλιστικά προϊόντα, μετατρέποντάς τους σε «κυνηγούς κεφαλών» καταναλωτών, αδιαφορώντας αν έχουν γνώση του αντικειμένου.
Να ξεκαθαριστούν οι σχέσεις με τους διαμεσολαβούντες είτε πράκτορες-σύμβουλοι-μεσίτες κ.λ.π. Υπάρχουν προβλήματα με τις εταιρείες γι αυτό πρέπει να στηρίζονται οι διαμεσολαβούντες από το κράτος γιατί αποτελούν παραγωγική κατηγορία. Ακόμα περισσότερο πρέπει να στηριχθούν οι 12.000 περίπου ασφαλιστικοί υπάλληλοι απέναντι στην ΑΝΕΡΓΙΑ με έμφαση τον ιδιωτικό τομέα, να υπάρχει προνομιακή κατάταξη των απαιτήσεων υπέρ των εργαζομένων, όταν κλείνει μία ασφαλιστική εταιρεία. Απέναντι στις ΕΘΕΛΟΥΣΙΕΣ ΕΞΟΔΟΥΣ που όπως και στις τράπεζες γίνονται με «το πιστόλι στον κρόταφο» απέναντι στις ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ (στον ιδιωτικό τομέα περίπου το 30% έχει συνδικαλιστική συμμετοχή και θεωρείται υψηλό στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης).
Κλείνοντας
Θέλω να τονίσω ότι πιστεύουμε στην αναβάθμιση του ΣΚΑ και παράλληλα η ιδιωτική ασφάλιση έχει να δόσει θετικά στοιχεία στην οικονομία. Αρκεί να τηρούνται οι ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ. Αυτό θα βοηθήσει και τις εταιρείες να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του καταναλωτικού κοινού.
Τέλος ήθελα να ευχαριστήσω το ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ για την πολύτιμη βοήθειά του.
Ευχαριστούμε για την πρόσκληση.
Ευχαριστώ για την προσοχή σας.
ΑΡΧΗ
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ
RSS