.Στην εξωτερική πολιτική η προσέγγιση των ΗΠΑ, και κάτω από την πίεσή τους και του ΝΑΤΟ καθώς και σε ένα μεγάλο βαθμό και της Ε.Ε., χαρακτηρίζεται από τη σημαντική ενίσχυση της στρατικοποίησης, της αγνόησης και παραβίασης των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των άρθρων της Χάρτας των Ηνωμένων Εθνών. Το σύστημα των διεθνών σχέσεων που δημιουργήθηκε μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, με βάση τις αρχές του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, οι οποίες μεταξύ άλλων απαγόρευαν τη μονομερή χρήση ένοπλων δυνάμεων στις διεθνείς σχέσεις χωρίς την προηγούμενη συλλογική απόφαση των προνομιούχων δυνάμεων και κρατών που βρίσκονται στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Η.Ε., αντικαταστάθηκε, λόγω της αλλαγής της ισορροπίας των διεθνών δυνάμεων, από ένα καθεστώς ανεξέλεγκτου ιμπεριαλισμού που εφαρμόζουν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους. Αντί του φόβου του κομμουνισμού έγινε ο ονομαζόμενος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας το νέο προπαγανδιστικό εργαλείο, που ωστόσο αποτελεί μόνο ένα προκάλυμμα για το οικονομικό, πολιτικό και στρατηγικό υπόβαθρο της επίθεσης, της κατάληψης και του ελέγχου των κεκτημένων θέσεων παγκοσμίως.
Το ΝΑΤΟ, που υπόκειται στην ελεγκτική επιρροή των ΗΠΑ, σταθερά και ξεκάθαρα αυτοχαρακτηρίζεται ως μία στρατιωτική- πολιτική συμμαχία που ξεπερνά τα όρια της άμυνας. Μετατρέπεται σε μέσο επέκτασης και ενίσχυσης της επιρροής των μεγαλύτερων δυνάμεων που είναι μέλη του. Το ΝΑΤΟ και ο Συνεταιρισμός του για την Ειρήνη αποτελούν ένα σημαντικό εργαλείο για την επιδίωξη των στόχων των Ηνωμένων Πολιτειών σε παγκόσμιο επίπεδο καθώς και την επιβολή της επιρροής και των συμφερόντων τους στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Η ηγεμονία των ΗΠΑ στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ βασίζεται στο προνομιακό καθεστώς και την εξουσία των αμερικανών ηγετών, στον έλεγχο των ένοπλων δυνάμεων, το στρατιωτικό μηχανισμό και το μηχανισμό ασφαλείας, τη στρατιωτική βιομηχανία και την τεχνολογία των κρατών μελών που σχετίζεται με αυτό. Πάνω από όλα, τα Ευρωπαϊκά κράτη μέλη οδηγούνται, σε κρίσιμες στιγμές, με τις ενιαίες στρατιωτικές δομές εκτός των πλαισίων των αποφάσεων των εθνικών κρατικών οργάνων και των Η.Ε. Για τον λόγο αυτό είμαστε αντίθετοι στη στρατηγική των «προληπτικών πολέμων» και στη δημιουργία των δυνάμεων ταχείας επέμβασης του ΝΑΤΟ.
Η Ευρώπη δεν χρειάζεται μια επιθετική συμμαχία, η οποία διαταράσσει και πρακτικά αμφισβητεί τον ρόλο των Ηνωμένων Εθνών, για τη διασφάλιση της ειρήνης στην ήπειρό της και την οικοδόμηση ειρηνικών σχέσεων με άλλα έθνη παγκοσμίως. Το ΝΑΤΟ, στην σημερινή του μορφή, δεν γίνεται αποδεκτό και η απαίτηση κατάργησής του είναι ιδιαίτερα επίκαιρη. Ένας ρεαλιστικός τρόπος για να επιτευχθεί αυτό, όπως το βλέπουμε εμείς, είναι η αναστολή της συμμετοχής των Ευρωπαϊκών κρατών στις στρατιωτικές δομές του ΝΑΤΟ. Είναι ζωτικής σημασίας για την Ευρώπη και τα κράτη και τα έθνη της, να διατηρήσουν έναν αντίστοιχο βαθμό κυριαρχίας στη λήψη αποφάσεων και να αποφύγουν την εμπλοκή σε νέες στρατιωτικές περιπέτειες.
Η Ευρώπη, έχοντας απόλυτη συνείδηση των σημερινών και μελλοντικών πιθανών κινδύνων που απειλούν την ασφάλεια εκατομμυρίων ανθρώπων στην Ε.Ε. και έξω από αυτήν, χρειάζεται ένα διαφορετικό σύστημα ασφάλειας, το οποίο θα πληρεί τα κριτήρια της άμυνας, δεν θα είναι επιθετικό και θα συμπεριλαμβάνει, με βάση τις αρχές της ισότητας και της αξιοπρέπειας, όλα τα κράτη της ηπείρου, από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια και από τη Σκανδιναβία μέχρι τα Βαλκάνια. Ένα σύστημα, που θα προκύπτει από την αναγκαιότητα όχι μόνο της συνέχισης αλλά και της μεταρρύθμισης των Ηνωμένων Εθνών, τα οποία θα πρέπει να τελειοποιήσουν τον τρόπο λειτουργίας τους, προκειμένου να αντιστοιχεί στην νέα παγκόσμια πραγματικότητα, και προκειμένου να δημιουργηθούν στην Ευρώπη αποτελεσματικές δομές για τη διατήρηση της ειρήνης και την αποφυγή και διευθέτηση συγκρούσεων.
Το μέλλον της Ευρώπης βασίζεται σε μία διαδικασία ανάπτυξης της οικονομικής και πολιτικής συνεργασίας, του συντονισμού και - στο βαθμό που υπάρχουν πλήρως αναπτυγμένα επιμέρους συμφέροντα- της ολοκλήρωσης μεταξύ όλων των κρατών της Ευρωπαϊκής ηπείρου, στην βάση της ισότητας και της κυριαρχίας όλων, ενάντια σε κάθε λογική επικυριαρχίας των πλουσιότερων χωρών ή κοινωνικών ομάδων. Ως εκ τούτου το μέλλον της Ευρώπης βασίζεται σε τελείως διαφορετικές αρχές από τον αντικοινωνικό φιλελευθερισμό και την ατλαντική υποτέλεια που αποτελούν τους πυλώνες της νατοϊκής αρχιτεκτονικής.
Η προσέγγιση της Ε.Ε. βασίζεται στην ιδέα ότι, η απαίτηση για ασφάλεια και ανάληψη της παγκόσμιας ευθύνης της, οδηγεί στην ενίσχυση της στρατιωτικής της δύναμης, στη βελτίωση του στρατού και στρατιωτικού τεχνολογικού εξοπλισμού της και στην ενίσχυση της επιχειρησιακής δυνατότητάς της για αποτελεσματική δράση σε όλα τα μέρη του κόσμου. Τον Μάιο 2003, η Ε.Ε. δήλωσε την επιχειρησιακή ετοιμότητα της στρατιωτικής της ισχύος να διαχειριστεί κρίσεις και συγκρούσεις (υπάρχουν 60.000 μέλη των Δυνάμεων Ταχείας Επέμβασης). Ταυτοχρόνως, δημιουργεί μη στρατιωτικό δυναμικό, όπως τις αστυνομικές αποστολές που χρησιμοποιήθηκαν στην Βοσνία - Ερζεγοβίνη το 2003. Η στρατηγική ασφάλειας της Ε.Ε., που έτυχε επεξεργασίας στη διάσκεψη κορυφής στην Ελλάδα το 2003, και επικυρώθηκε και για επεμβάσεις εκτός της ευρωπαϊκής ηπείρου, μέσα στα πλαίσια των ονομαζόμενων προληπτικών δράσεων των μελών της Ε.Ε., ουσιαστικά αντιγράφει το δόγμα των ΗΠΑ για «προληπτικά κτυπήματα» και δημιουργεί εύλογους φόβους για την στρατιωτική πορεία της διευρυμένης Ε.Ε. Οι στρατιωτικές προσπάθειες των ηγετικών δυνάμεων της Ε.Ε. καταδεικνύονται επίσης στις διατάξεις του σχεδίου του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, που απορρίφθηκε τόσο στην Γαλλία όσο και στις Κάτω Χώρες, στο οποίο αναφέρεται ότι τα κράτη αναλαμβάνουν την υποχρέωση να βελτιώσουν τις στρατιωτικές τους δυνάμεις και να εξοπλιστούν (άρθρο 41, παράγραφος 3).
Το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς καταδικάζει έντονα τις προσπάθειες στρατικοποίησης της Ε.Ε. για την οικοδόμηση του «οχυρού Ευρώπη» ή για την ενίσχυση του ευρωπαϊκού μιλιταρισμού, και θα τις καταπολεμήσει. Τονίζει ότι, εμμένει στην ίση εφαρμογή του διεθνούς δικαίου για κάθε κράτος, δεν δέχεται τα δύο μέτρα και δύο σταθμά και απορρίπτει έντονα την χωρίς συνέπειες παραβίαση από μεριάς ορισμένων κρατών ή συμμάχων των αρχών αυτών.
Μετά την κατάρρευση του διπολικού κόσμου, και μαζί με τις προσπάθειες των ΗΠΑ να διασφαλίσουν την κυριαρχία τους και να καθιερώσουν, βασιζόμενοι σε αυτήν την κυριαρχία, μία νέα παγκόσμια τάξη, υπάρχει μια προφανής αλλαγή στην εφαρμογή της Τελικής Πράξης της Διάσκεψης για την Ασφάλεια και την Συνεργασία στην Ευρώπη, που εγκρίθηκε το 1975 στο Ελσίνκι. Οι αρμοδιότητες και ο ρόλος του ΟΑΣΕ, που ιδρύθηκε ως διάδοχος της ΔΑΣΕ, συνεχώς αποδυναμώνονται και προσαρμόζονται στις πολιτικές του ΝΑΤΟ. Από την μία πλευρά ο ΟΑΣΕ επεκτείνει τον ρόλο του ως παρατηρητή σε πολλά μέρη του κόσμου. Αλλά, από την άλλη πλευρά, όταν πρόκειται για την λύση των ίδιων των προβλημάτων της Ευρώπης, συνεχώς υποβαθμίζεται σε δευτερεύοντα ρόλο. Ουσιαστικά, σε ορισμένες περιπτώσεις μετατρέπεται σε «μακρύ χέρι του ΝΑΤΟ», ειδικά των ΗΠΑ για την προώθηση των συμφερόντων τους. Ο ΟΑΣΕ βασικά δέχεται το δόγμα του Μπους, εκτός και αν τα κράτη μέλη του δηλώσουν ότι δεν θα κάνουν κατάχρηση «του αγώνα κατά της τρομοκρατίας» χρησιμοποιώντας τον για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Για τον λόγο αυτό ο ΟΑΣΕ θα έπρεπε να προσπαθήσει να απομακρυνθεί από την επιρροή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ και να διαδραματίσει έναν ρόλο που θα βασίζεται στη αρχική του αποστολή - δηλαδή, να προωθεί την ειρήνη και την ασφάλεια και σε καμία περίπτωση να μην εγκρίνει εκ των υστέρων πολέμους και επιθέσεις.
Η πίεση των ΗΠΑ και τα συμφέροντα άλλων δυνάμεων που κινούνται ενάντια στο διεθνές δίκαιο μπορούν να αντιμετωπιστούν από ένα τέτοιο σύστημα ασφάλειας, το οποίο θα σέβεται σε απόλυτο βαθμό την Χάρτα των Η.Ε. και το πνεύμα της διαδικασίας του Ελσίνκι. Το σύστημα αυτό θα πρέπει να βασίζεται στη συνεργασία και την κυριαρχία όλων των εθνών καθώς και στον σεβασμό των ειρηνικών σχέσεων και της συνεργασίας. Προτείνουμε αυτή η ιδέα να εφαρμοστεί χρησιμοποιώντας την εμπειρία του ΟΑΣΕ.
Το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς τονίζει ότι, η βάση για ειρήνη και ασφάλεια στην Ευρώπη και τον κόσμο είναι σύνθετο πρόβλημα που απαιτεί τον αγώνα κατά του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, δηλαδή κατά της πηγής των πολέμων, της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης. Το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς δηλώνει ότι αυτός ο αγώνας αποτελεί για αυτό την πλέον καίρια επιτακτική δέσμευση και απόφαση.