Συνέδριο Ευρωπαϊκής Αριστεράς, 29 - 30 Οκτωβρίου 2005, ΑθήναΑγαπητές συντρόφισσες και σύντροφοι,
Εκ μέρους του Συνασπισμού της Αριστεράς, των Κινημάτων και της Οικολογίας σας καλωσορίζω στην Αθήνα για το 1ο Τακτικό Συνέδριο του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Είναι χαρά για μας που σας έχουμε εδώ. Είναι τιμή. Και είναι μεγάλη ευθύνη.
Το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς δεν έχει μια μεγάλη ιστορία πίσω του. Μόλις μερικών μηνών. Έχει γράψει όμως ήδη ιστορία, με τις πρωτοποριακές παρεμβάσεις των δυνάμεών του στο δημοψήφισμα για το Ευρωσύνταγμα, σε εθνικές εκλογές, στα κινήματα.
Με την αίσθηση ότι οι πολιτικές ασκούνται όλο και περισσότερο σε παγκόσμιο και περιφερειακό επίπεδο, μετά από πρωτοβουλίες, διαβουλεύσεις και συναντήσεις των κομμάτων μας, από τις οποίες οι τρεις πρώτες πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα, το 2003, φτάσαμε, στις 8 και 9 Μαΐου του 2004, στο ιδρυτικό μας Συνέδριο. Στη Ρώμη, διαμορφώσαμε την ιδρυτική μας διακήρυξη και το καταστατικό.
Σήμερα προχωράμε με το 1ο τακτικό μας Συνέδριο στην επεξεργασία ενός πιο ολοκληρωμένου πολιτικού σχεδίου που είναι μόνο η αρχή και θα χρησιμεύσει ως πλαίσιο της πολιτικής μας δράσης. Πρόκειται για μεγάλη κατάκτηση, αν σκεφθούμε τη διαφορετική καταγωγή και διαδρομή των κομμάτων που συναποτελούν το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Και μάλιστα, εκτός από τα ήδη 26 κόμματα μέλη και παρατηρητές, όλο και περισσότερες πολιτικές δυνάμεις από όλη την Ευρώπη αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα του εγχειρήματος και εκδηλώνουν το ενδιαφέρον τους να συμμετέχουν στην κοινή προσπάθεια.
Γνωρίζουμε ότι ο δρόμος δεν είναι εύκολος.
Γνωρίζουμε άλλες απόπειρες διεθνούς οργάνωσης του προοδευτικού κινήματος και την όχι πάντα ευχάριστη έκβασή τους αλλά αυτό αποτελεί κομμάτι της σοφίας μας.
Γνωρίζουμε τους κινδύνους γραφειοκρατικοποίησης των διεθνών οργανώσεων, αλλά για αυτό δίνουμε προτεραιότητα στη δημοκρατία, τη συμμετοχή, τον έλεγχο.
Γνωρίζουμε τη λειτουργία των κομμάτων μας σε διαφορετικές εθνικές πραγματικότητες και πολιτικούς συσχετισμούς, αλλά για αυτό απορρίπτουμε το μονοπώλιο της αλήθειας, τη μεταμόρφωσή μας σε εισαγγελείς και θεολόγους και επιστρατεύουμε την αλληλοκατανόηση και τον διάλογο.
Ακριβώς επειδή οι δυσκολίες είναι μεγάλες, επειδή δεν φθάσαμε στην Αθήνα περπατώντας ήσυχα σε ένα γαλήνιο λιβάδι, αλλά περάσαμε και περνάμε μέσα από δύσβατα και απόκρημνα τοπία, με σεισμικές ανακατατάξεις στο παγκόσμιο αριστερό κίνημα, με εσωτερικές πολλές φορές αντιθέσεις, τριβές και αναζητήσεις, το εγχείρημά μας είναι μεγάλο, είναι πρωτοποριακό, είναι πολύτιμο.
Εμπεριέχει το μεγάλο μήνυμα της κοινής δράσης, του κοινού προγράμματος, της ενότητας. Σας διαβεβαιώνω ότι η γη της αριστεράς στην Ελλάδα διψά για αυτό το μήνυμα ενότητας που μας φέρνετε όλοι εσείς, από όλες τις γωνιές της ηπείρου μας.
Η σημερινή ημέρα θα καταγραφεί ως σημαντική. Σε μια περίοδο όπου η Ευρώπη και ο κόσμος διέρχεται μια βαθύτατη κρίση και εκεί όπου επί χρόνια επικρατούσαν αντιλήψεις περί του «τέλους της ιστορίας» και αντικαταστάθηκαν ύστερα από «τουλαχιστον το τέλος της ιστορίας με την αριστερά», μια νέα ελπίδα γεννιέται.
Η Αριστερά επανεμφανίζεται δυναμικά στο προσκήνιο και συγκροτώντας ένα νέο πολιτικό υποκείμενο, το Ευρωπαϊκό Κόμμα της Αριστεράς, για να απαντήσει πειστικά και αποτελεσματικά, με εναλλακτικές και ριζοσπαστικές προτάσεις στις σύγχρονες προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης και στα διακυβεύματα του 21ου αιώνα, στον πόλεμο και στην τρομοκρατία, στις αυξανόμενες διεθνείς ασυμμετρίες, στην προϊούσα αποδόμηση των κοινωνικών κατακτήσεων, στην οικολογική ανατροπή.
Η στιγμή δεν είναι τυχαία. Το 1ο μας Συνέδριο, έρχεται και πραγματοποιείται ως η ωρίμανση και η αναγκαία κατάληξη μιας σειράς κοινωνικών και πολιτικών διεργασιών.
Η καρδιά της Ευρωπαϊκής Αριστεράς κτυπά λοιπόν σήμερα στην Αθήνα. Σε ένα στάδιο που ονομάζεται Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Τις ίδιες μέρες στο στοιχειωμένο παλάτι του Χάμπτον Κορτ, στο Λονδίνο, συναντήθηκαν οι ηγέτες της Ε.Ε.
Οι απόψεις που εξέφρασε ο προεδρεύων της Ευρωπαϊκής Ένωσης Τόνι Μπλερ δεν έχουν καμιά σχέση με μια κοινωνική Ευρώπη. Πρόκειται για ακραία, αγγλοσαξονική εκδοχή του καπιταλισμού.
Δεν θέλουμε οι νέες γενιές κάποιο βράδυ να κοιμηθούν στη Στοκχόλμη ή άλλού, όπου οι αξίες της σταθερής εργασίας, της κοινωνικής ασφάλισης, του δημόσιου χώρου είναι ζωντανές στην ψυχή των λαών, και μετά από τέτοιες νυκτερινές Συνόδους του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, να ξυπνήσουν στη Νέα Ορλεάνη ή αλλού, χωρίς υπηρεσίες πρόνοιας, με κοινωνικούς αποκλεισμούς και με σιδερωμένες τις στρατιωτικές στολές για να βρεθούν στο Ιράκ ή το Αφγανιστάν.
Η Ευρώπη έχει διαφορετική παράδοση. Είναι το χωράφι που σπάρθηκαν οι πρώτες ιδέες του σοσιαλισμού. Έχει την παράδοση των αγώνων για ένα κοινωνικό και δημοκρατικό κράτος δικαίου. Η Ευρώπη έχει τις αξίες της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης, της ειρήνης μετά από δύο αιματηρούς πολέμους, της οικολογικής ευαισθησίας, της κοινωνικής προστασίας.
Οι λαοί και οι πολίτες της Ευρώπης με τις κινητοποιήσεις τους, έδειξαν ότι αυτές τις αξίες, που συμπυκνώνονται στο ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, θέλουν να τις προασπίσουν, να τις εμβαθύνουν, να τις διευρύνουν, να τις ανανεώσουν και να τις δουν να εφαρμόζονται σε ολόκληρη την Ευρώπη. Δεν θέλουν μια απλή ζώνη ελεύθερων ανταλλαγών, μια εσωτερική αγορά σύμφωνη με τις προδιαγραφές των πολυεθνικών. Θέλουν να ανοίξει ο δρόμος για ένα σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία.
Υπό το πρόσχημα να ανταποκριθεί η Ευρώπη στις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης, ο κ. Μπλερ αντί να θέσει το ζήτημα της αύξησης του κοινοτικού προϋπολογισμού, ζήτησε απλά τη συρρίκνωση και αναδιάρθρωσή του. Με το ένα τρίτο να αφιερώνεται σε σύμπραξη με τον ιδιωτικό τομέα με τη δικαιολογία της προώθησης της έρευνας και της καινοτομίας. Πρόκειται για συνταγή αποτυχίας. Τινάζει στον αέρα τα διαρθρωτικά ταμεία. Ακυρώνει κάθε απόπειρα σύγκλισης των φτωχότερων με τις πλουσιότερες περιοχές της Ευρώπης, ενίσχυσης της επιχείρησης κοινής ωφέλειας, στήριξης του δημόσιου Πανεπιστημίου. Όλα αυτά, στις συνθήκες μάλιστα των διευρύνσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απαιτούν ενισχυμένο κοινοτικό προϋπολογισμό.
Ζήτησε ο κ. Μπλερ να αρθούν όποια εμπόδια απομένουν για να γίνει η ευρωπαϊκή οικονομία πιο ανταγωνιστική. Τα εμπόδια αυτά είναι φυσικά τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Και για να εμφανιστεί ως κοινωνικά ευαίσθητος, πρότεινε τη δημιουργία «ειδικού ταμείου διαρθρωτικής προσαρμογής στην παγκοσμιοποίηση για τους πολίτες και της περιφέρειες που πλήττονται από τα μέτρα αναδιάρθρωσης και μετεγκατάστασης των επιχειρήσεων», όχι μάλιστα ως ένα διορθωτικό μέτρο, αλλά ως πολιτική φιλοσοφία διαρκείας.
Δεν θέλουμε ελεημοσύνη, φιλανθρωπία, γενναιοδωρία, συσσίτια, Στρατό Σωτηρίας σε μια ήπειρο ημιαπασχολουμένων, απολυμένων και ανέργων. Θέλουμε αυτοεκτίμηση, αξιοπρέπεια, ασφάλεια, απαχόληση, ευημερία για τις δυνάμεις της εργασίας. Αγωνιζόμαστε να έχουν τον κυρίαρχο λόγο στην σχεδίαση και εφαρμογή των πολιτικών στην Ευρώπη.
Εδώ και είκοσι χρόνια οι κυρίαρχες δυνάμεις στην Ευρώπη ακολουθούν τον οδικό χάρτη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που μεταφράζεται σε γενικευμένη οικονομική και κοινωνική ανασφάλεια για τους λαούς και τους πολίτες της Ευρώπης.. Και προκειμένου να κάμψουν τις αυξανόμενες αντιδράσεις προχωρούν και στην περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων εμπορευόμενοι το φόβο και προτάσσοντας την ασφάλεια υπό το άλλοθι της τρομοκρατίας. Η οικονομική και κοινωνική κρίση μετατρέπεται έτσι και σε κρίση της δημοκρατίας.
Αυτές τις πολιτικές, οι κυρίαρχες δυνάμεις επιχείρησαν να ενδύσουν με συνταγματική αίγλη εγκλωβίζοντας την Ευρώπη στον αποτυχημένο τους μονόδρομο, στον οποίο επιμένουν. Αυτές τις πολιτικές απέρριψαν μαζικά οι πολίτες με τα δημοψηφίσματα πρώτα στη Γαλλία, μετά στην Ολλανδία και σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις στα περισσότερα κράτη - μέλη, λέγοντας ΟΧΙ σε μια Συνταγματική Συνθήκη που φτιάχτηκε χωρίς τη συμμετοχή τους. Με μια πρωτοφανή κινητοποίηση οι δυνάμεις της ευρωπαϊκής αριστεράς, τα συνδικάτα και τα πολύμορφα κινήματα των πολιτών εμφανίστηκαν δυναμικά στο προσκήνιο και κατάφεραν να ανακόψουν τη διαδικασία συνταγματοποίησης μιας αγοράς χωρίς έλεγχο και χωρίς έλεος. Έχουν θέσει έτσι επιτακτικά το αίτημα για αλλαγή πλεύσης στην πορεία της ευρωπαϊκής οικοδόμησης. Ένα αίτημα που ενισχύθηκε με την εμφάνιση και τις επιτυχίες του Αριστερού Κόμματος στη Γερμανία.
Σε αυτό το αίτημα έχει την πολιτική βούληση να ανταποκριθεί το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Θέλει να συμπορευθεί με τα συνδικάτα, με τα κινήματα και με άλλες πολιτικές δυνάμεις για να συνδιαμορφώσουμε το σχέδιο του ευρωπαϊκού κοινωνικού μετασχηματισμού. Με τις δυνάμεις του ΟΧΙ αλλά και του κριτικού ΝΑΙ. Να ενώσουμε όλοι τις δυνάμεις μας σε αυτή την προσπάθεια σε μια ευρύτατη κοινωνική και πολιτική συμμαχία για έναν ριζικό πολιτικό αναπροσανατολισμό σε ευρωπαϊκή κλίμακα.
Προχθές ήμουν στο Γυμνάσιο Ειδικής Αγωγής για παιδιά με αναπηρία στην Ηλιούπολη. Με προειδοποίησαν ότι θα κρίνουν το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς από το βάρος και τις προτάσεις του για τα άτομα με αναπηρίες.
Μια μέρα πριν στη δίκη των υπαλλήλων ενάντια στο Υπουργείο Πολιτισμού ώστε να εφαρμοσθεί η οδηγία 70/99 για συμβάσεις αορίστου χρόνου μου είπαν ότι χρωστάν πολλά στις προσπάθειες της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Τη Δευτέρα στην ομοσπονδία των εργαζομένων στη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού συζητήσαμε πώς θα μπορούσαμε να συμβάλλουμε και με το Ευρωπαϊκό Κόμμα σε ένα πανευρωπαϊκό μέτωπο για τις επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας.
Την περασμένη βδομάδα μικροί ελαιοκαλλιεργητές της Κρήτης με ρωτούσαν με αγωνία «τι είναι πάλι τούτο δα το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς» και αν θα προβάλλει μια Κοινή Αγροτική Πολιτική που δεν θα θέτει στην ίδια μοίρα τις τεράστιες αγροτικές επιχειρήσεις που πνίγουν τις δυνατότητες των φτωχών χωρών με τις μικρές μεσογειακές οικογενειακές εκμεταλλεύσεις που διατηρούν τα δάση της ελιάς και την ιστορική ανθρώπινη παρουσία σε λόφους και βουνά.
Πέρα από τις μάχες άμυνας στο Ευρωσύνταγμα, στην οδηγία Μπολκενστάιν, στη δέσμευση της Ευρώπης στις ηγεμονικές επιλογές των Η.Π.Α., εκεί κυρίως που θα κριθούμε είναι στην ικανότητά μας να διαμορφώσουμε ένα εναλλακτικό, ριζοσπαστικό, ρεαλιστικό πρόγραμμα, που θα συνηχήσει με τις προσδοκίες των λαών μας και ιδιαίτερα της νέας γενιάς.
Το σχέδιο των θέσεών μας θεωρεί ότι υπάρχει δυνατότητα για ένα νέο πολιτικό και κοινωνικό κύκλο στην Ευρώπη. Ο ρόλος της Αριστεράς είναι τώρα να συμβάλει στη δημιουργία μιας ευρείας κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας, μιας λαϊκής πλειοψηφίας για ριζική αλλαγή της πολιτικής, για να σταματήσουμε τις πολιτικές της συντήρησης και της κατεστημένης συντηρητικής σοσιαλδημοκρατίας. Υπάρχει η αναγκαιότητα για ένα βαθύ κοινωνικό και δημοκρατικό μετασχηματισμό ανταποκρινόμενο στα συμφέροντα των πολιτών: οικολογικά, περιβαλλοντικά, δημοκρατικές αξίες, κοινωνική δικαιοσύνη, ειρήνη, ισοτιμία ανδρών και γυναικών.
Τελειώνοντας, και επειδή οι εργασίες μας συνέπεσαν και με το τριήμερο των εορτασμών για τα 65 χρόνια από την επίθεση του 'Αξονα ενάντια στη χώρα μας, επιτρέψτε μου να τιμήσω τα πρόσωπα εκείνα της αριστεράς που νέοι βρέθηκαν μέσα στους θυελλώδεις αγώνες της εθνικής απελευθέρωσης και ώριμοι πια συνέβαλλαν στη γόνιμη συνάντηση των ποικιλόμορφων δυνάμεων της ευρωπαϊκής αριστεράς με την παρουσία τους στις αριστερές ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, προδρομικές του σημερινού Κόμματός μας: τον Λεωνίδα Κύρκο, τον Κώστα Φιλίνη, τον χαμένο πια Βασίλη Εφραιμίδη.
Το Γραφείο Τύπου