Το κοινωνικό προσωπείο του δικομματισμού και οι εκλογές

 Έχει ήδη φουντώσει και όσο προχωρά η προεκλογική περίοδος θα φουντώνει ακόμη περισσότερο η παροχολογία και η αντιπαράθεση μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για το ποιο απ' τα δύο κόμματα θα τάξει περισσότερες προεκλογικές παροχές στους πολίτες. Ο ανούσιος δικομματικός καυγάς κρύβει επιμελώς την αλήθεια για τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν την τελευταία 10ετία από τις κυβερνήσεις και των δύο κομμάτων του δικομματισμού. Πολιτικές που οδήγησαν σε μεγάλη ανακατανομή εισοδημάτων και δικαιωμάτων σε βάρος των δυνάμεων της εργασίας και υπέρ των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Οι πλούσιοι έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Τα αριθμητικά στοιχεία είναι συγκεκριμένα και μη αμφισβητήσιμα.

 ¨      Το εισόδημα των δημοσίων υπαλλήλων μειώθηκε δραματικά. Η μισθοδοσία τους αποτελεί σήμερα το 30% των δαπανών του κρατικού προϋπολογισμού έναντι 40% που ήταν πριν από δέκα χρόνια, χωρίς να έχει μειωθεί ο αριθμός τους.

¨      Οι συνταξιούχοι υφίστανται τις συνέπειες των νόμων της ΝΔ της περιόδου 1990-92 που, παρά τις εξαγγελίες του ΠΑΣΟΚ, δεν έχουν καταργηθεί. Σε ποσοστό 80% παίρνουν συντάξεις κάτω από το επισήμως αποδεκτό όριο της φτώχειας. Και με τον μίνι-ασφαλιστικό νόμο έγιναν και νέες περικοπές.

¨      Η επίσημα καταγεγραμμένη ανεργία έφτασε στο 11,3% (501.700 άνεργοι), που είναι το μεγαλύτερο ποσοστό μεταπολεμικά και δύο μονάδες περισσότερο από τον μέσο όρο στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εάν προσθέσουμε και ένα 3-4% που είναι η λανθάνουσα ανεργία, θα έχουμε το πραγματικό ποσοστό ανεργίας στη χώρα μας: 700.000 άνεργοι. Από αυτούς το 56% είναι άνεργοι πάνω από 12 μήνες, ενώ η ανεργία των νέων μέχρι 29 χρονών είναι 32%. Τα επιδόματα ανεργίας είναι τα χαμηλότερα στην Ευρώπη (50% του ημερομισθίου του ανειδίκευτου εργάτη, πολύ πίσω δηλαδή όχι μόνο από το 80% που ζητάει το συνδικαλιστικό κίνημα αλλά και από το 66% που προβλέπει το άρθρο 12 του νόμου 2224/94 και που ποτέ δεν έχει εφαρμοστεί).

¨      Τα κατώτερα όρια των μισθών έχουν υποστεί μείωση από το 1994 μέχρι το 1998 κατά 16,65%. Οι πραγματικοί μισθοί παραμένουν σήμερα καθηλωμένοι στα επίπεδα του 1982! Το κόστος εργασίας στην Ελλάδα αντιπροσωπεύει το 17% του συνολικού κόστους παραγωγής προϊόντων και βρίσκεται στα επίπεδα του 1976, ενώ στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης προσεγγίζει το 31%. Η κερδοφορία όμως των επιχειρήσεων αυξήθηκε συνολικά την ίδια περίοδο περισσότερο από 24%, καθιστώντας την Ελλάδα δεύτερη μετά τις ΗΠΑ μεταξύ των 29 χωρών-μελών του ΟΟΣΑ. Από αυτά τα επιχειρηματικά κέρδη, μόνο το 12% μετατράπηκε σε επενδύσεις. Συγκριτικά ο Έλληνας εργαζόμενος εργάζεται κατά 89% περισσότερο χρόνο για να αποκτήσει τα ίδια αγαθά και υπηρεσίες σε σχέση με τον Ευρωπαίο συνάδελφό του. Έτσι το 20% των εργαζομένων υποχρεώνεται σε πολυαπασχόληση, κυρίως για οικονομικούς λόγους, ενώ αντίστοιχο ποσοστό αναζητεί για τους ίδιους λόγους και δεύτερη δουλειά. Επιπρόσθετα, η μη τιμαριθμοποίηση, για πολλά χρόνια, των φορολογικών κλιμακίων, συρρίκνωσε ακόμη περισσότερο τα πραγματικά εισοδήματα των εργαζομένων.

¨      Με την εφαρμογή του Ν.2639/98 για τις εργασιακές σχέσεις ενισχύθηκαν οι μορφές προσωρινής, μερικής, άτυπης και επισφαλούς απασχόλησης σε βάρος της σταθερής και πλήρους απασχόλησης, και απορρυθμίστηκαν ακόμη περισσότερο οι εργασιακές σχέσεις. Αλλαγές που έχουν στρατηγική σημασία, γιατί αλλάζουν τη σύνθεση της εργατικής τάξης, ενισχύουν την διαστρωμάτωση και τον κατακερματισμό της σε διαφορετικές ταχύτητες, εντείνουν την ανασφάλεια στους εργαζόμενους και μειώνουν τη μαζικότητα και αποτελεσματικότητα του συνδικαλιστικού κινήματος.

¨      Οι υπηρεσίες του δημοσίου και των φορέων του προς τους πολίτες παραμένουν υποβαθμισμένες και κυριολεκτικά τους ταλαιπωρούν λόγω κυρίως της εξάρτησής τους από την εκάστοτε κυβέρνηση, από τις πελατειακές σχέσεις, από τα κόμματα και από τα διαπλεκόμενα οικονομικά συμφέροντα. Με τις γενικευμένες ιδιωτικοποιήσεις ΔΕΚΟ, τραπεζών και δημόσιων υπηρεσιών παραδόθηκαν στα  ιδιωτικά κερδοσκοπικά κεφάλαια στρατηγικού ή κοινωνικού ενδιαφέροντος τομείς της οικονομίας (τηλεπικοινωνίες, πετρέλαια, υγεία, παιδεία, κλπ). Έτσι είχαμε και απώλεια δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας και παράλληλα επιβάρυνση των πολιτών με ακριβότερα τιμολόγια, χωρίς κάποια βελτίωση στην ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών.

¨      Το κοινωνικό κράτος υπονομεύεται και συρρικνώνεται. Οι δημόσιες κοινωνικές δαπάνες στην Ελλάδα (για απασχόληση, παιδεία, υγεία, κλπ), σύμφωνα με τα στοιχεία της EUROSTAT, είναι 23% του ΑΕΠ, κατά 5,4% μικρότερες από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (28,7% του ΑΕΠ). Από την άποψη των κοινωνικών δαπανών η χώρα μας κατέχει μόλις των 12η θέση μεταξύ των 15 χωρών-μελών.

¨      Δύο εκατομμύρια πολίτες της χώρας μας, το 20% του πληθυσμού, ζουν πλέον σε συνθήκες φτώχειας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της EUROSTAT η κοινωνική ανισότητα στην Ελλάδα εντάθηκε. Το φτωχότερο 10% του πληθυσμού απολαμβάνει το 2,2% του συνολικού εισοδήματος, ενώ στην Ευρώπη απολαμβάνει το 2,6%. Το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού στην Ελλάδα απολαμβάνει το 26,3% του συνολικού εισοδήματος, ενώ στην Ευρώπη απολαμβάνει το 24%. Επίσης το πλουσιότερο 20% του πληθυσμού στην Ελλάδα απολαμβάνει 6,6 φορές περισσότερο εισόδημα από το φτωχότερο 20% του πληθυσμού, έναντι 5,5 του Ευρωπαϊκού μέσου όρου.

Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ θεωρεί ότι η κατάσταση αυτή της κοινωνικής ανισότητας μπορεί και πρέπει να αλλάξει. Οι πολιτικές σκληρής μονόπλευρης λιτότητας σε βάρος των εργαζομένων πρέπει να ηττηθούν. Επιβάλλεται να ακολουθηθούν νέες κοινωνικές και αναπτυξιακές πολιτικές, να υπάρξει ανακατανομή εισοδημάτων και δικαιωμάτων υπέρ των εργαζομένων.

Οι πολίτες καλούνται σε αυτές τις εκλογές να μην δώσουν με την ψήφο τους συγχωροχάρτι στις δυνάμεις του δικομματισμού, αλλά να δώσουν ψήφο καταδίκης αυτών των κοινωνικά ανάλγητων πολιτικών, ενισχύοντας ταυτόχρονα τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ που όχι μόνο αντιστάθηκε σ' αυτές αλλά τολμά να προτείνει και να διεκδικεί την προώθηση εναλλακτικών πολιτικών.

 

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΤΡΑΒΟΡΑΒΔΗΣ 

   
ΒΗΜΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ     ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
ΤΗΣ Ν.Ε. ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝ