Εκλογές Ελλήνων 2000 μ.Χ.

Οι Έλληνες εν έτει 2000 μ.Χ. προσήλθαν στις κάλπες υπό το διπλό φάσμα (το διπλό φάντασμα) της επανόδου της δεξιάς και της ισχυροποίησης του κομματικού κράτους του ΠΑΣΟΚ. Και επέτυχαν και τα δύο: και επανέφεραν την δεξιά και ισχυροποίησαν το κομματικό κράτος του ΠΑΣΟΚ. Άθροισμα και των δύο φαντασμάτων: 87%. Αδιάθετο υπόλοιπο: 13%.

Στην Αθηναϊκή δημοκρατία του Περικλή οι υπερεξουσίες του δικομματισμού συγκρούονταν και, ενίοτε, αλληλοαναιρούνταν. Στην Αθηναϊκή δημοκρατία του Σημίτη και του Καραμανλή οι υπερεξουσίες του δικομματισμού αλληλοτροφοδοτούνται.

Στην Αθηναϊκή δημοκρατία του Σημίτη και του Καραμανλή κανείς δεν διανοείται ότι και το δικαίωμα της αρνησικυρίας (επί το ρωμαϊκότερον: veto) είναι κομμάτι μιας ουσιαστικής δημοκρατίας. Κατά τα άλλα, και τα δύο φαντάσματα περιβάλλονται τον μανδύα της συναίνεσης (επί το ρωμαϊκότερον: consensus).

Αν σε κάποιες εκλογές νομιμοποιούσαμε δια γενικής αρνητικής ψηφοφορίας την αρνητική ψήφο, ως veto, τότε ο δικομματισμός θα κατέρρεε και ο Συνασπισμός θα αναδεικνυόταν κυβέρνηση. Και τότε 180 πρώην στελέχη του ΠΑΚ και του ΠΑΣΟΚ θα στήριζαν Συνασπισμό.

Συνιστά, πλέον, φολκλορικό στοιχείο η συγκέντρωση 180 υπογραφών πρώην μαρξιστών, λενινιστών, τροτσκιστών, μαοϊκών, κανταφικών υπέρ της ευρύτερης δημοκρατικής παράταξης (δηλαδή του ΠΑΣΟΚ). Ίσως διότι ο μαρξισμός - λενινισμός μπορεί να υποχώρησε, όμως ποτέ δεν υποχώρησε η διάθεση να σώσουμε «εδώ και τώρα» τον κόσμο, ασκώντας επιτέλους εξουσία. Το σοβαρό από το γελοίο απέχει μία τρίχα. Τέτοια πράγματα δεν συνέβαιναν ποτέ στην αρχαία Αθηναϊκή δημοκρατία. Και ο Αλκιβιάδης, που άλλαζε στρατόπεδα όπως τους χιτώνες, δεν ιδεολογικοποίησε ποτέ του τις συνεχείς μεταπηδήσεις του σε εχθρικά στρατόπεδα και δεν υπέγραψε ποτέ καμία προεκλογική διακήρυξη προσχώρησης. Απλώς προσχωρούσε.

Η περιπέτεια της δημοκρατίας και της λαϊκής κυριαρχίας ξεκινάει από την αρχαία Αθήνα και φθάνει στις ημέρες μας πλουτίζοντας σταδιακά το γενικό αίσθημα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Οι παρατηρήσεις του Αριστοτέλη στα Πολιτικά του για την σημασία της διατήρησης μιας σχετικής ισότητας των πολιτών και των κομμάτων (και στην τσέπη και στα δικαιώματα), ώστε να λειτουργεί η ουσιαστική δημοκρατία, εξακολουθούν να είναι κρίσιμες. Οι πολίτες σήμερα απέχουν πολύ από το να είναι ίσοι (την τελευταία τετραετία έγιναν ακόμη πιο άνισοι) και τα κόμματα απέχουν πολύ από το να είναι ίσα (όταν κάποια εξ αυτών χρησιμοποιούν το κράτος ως φέουδο).

Η δημοκρατία περιορίζεται, όταν, εν έτει 2000 και σε περίοδο πρωτοφανών κυριαρχικών συγκλίσεων, επικρατούν οι απλουστεύσεις περί μιας αιώνιας πάλης μεταξύ του καλού και του κακού και εμείς, όπως είναι προφανές, τασσόμαστε πάντα με το καλό. Και όταν οι διαφορές εξαφανίζονται (βλέπε προταθείσα υπουργοποίηση με το ΠΑΣΟΚ του παρ’ ολίγον αρχηγού της Ν.Δ. Σουφλιά), το κακό εξαϋλώνεται και τελειώνουμε, μια και καλή, και μ’ αυτό που λέγεται πολιτική.

Η δημοκρατία αναστέλλεται, όταν με τον ένα ή άλλο τρόπο καλλιεργείται η πεποίθηση ότι η καλύτερη και αποτελεσματικότερη αντιπολίτευση είναι η εσωκομματική αντιπολίτευση και όχι η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση δι’ ενός άλλου αυτονόμου κόμματος.

Η δημοκρατία διαστρέφεται όταν ο ψηφοφόρος πείθεται ότι για να λύσει το προσωπικό του πρόβλημα ανεργίας ή επιχειρηματικής χρηματοδότησης δεν χρειάζεται ο αιχμηρός πολιτικός λόγος, αλλά χρειάζεται μόνον η ατομική λύση της προσωπικής πελατειακής σχέσης με το κόμμα εξουσίας και τους εκπροσώπους του.

Τέλος, η δημοκρατία διακωμωδείται όταν 180 αριστεροί ή πρώην αριστεροί συνιστούν SKIP.

ΚΩΣΤΑΣ ΒΕΡΓΟΣ

   
ΒΗΜΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ     ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
ΤΗΣ Ν.Ε. ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝ