Αλέκος Αλαβάνος:
Ο Σολάνα είναι ένας εγκληματίας πολέμου
και θάπρεπε να καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου

Συνέντευξη στην εφημερίδα "ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ"

Ολόκληρη η διαδικασία οικοδόμησης της Ευρώπης δεν ήταν ποτέ μια ενιαία και αποκλειστική τάση ομογενοποίησης και ομοσπονδοποίησής της, αλλά πάντοτε παρεισέφρυαν τάσεις με εθνικά χαρακτηριστικά και αφετηρίες. Αυτό κυρίως φαίνεται από τις μεγάλες επιλογές στην οικοδόμηση της Ευρώπης. Εκφράζουν τα εθνικά συμφέροντα των ισχυρών δυνάμεων της Ε.Ε. Και σε κάθε φάση έχουμε τέσσερις-πέντε χώρες που προσπαθούν να παίξουν το ρόλο των μεγάλων δυνάμεων.
Πάρτε σαν παράδειγμα τ' αποτελέσματα του συμβουλίου της Νίκαιας, εκεί που η Γαλλία μπόρεσε να παραβιάσει την αρχή της αναλογικότητας σχετικά με τις ψήφους στο συμβούλιο υπουργών, που εφαρμόστηκε για τις άλλες χώρες, κρατώντας ίδιες ψήφους με τη Γερμανία, παρά το ότι ο πληθυσμός τους έχει μεγάλη διαφορά.
Υπάρχει και ένα άλλο στοιχείο, που μας φέρνει η αγροτική πολιτική, δηλαδή μια ανικανότητα της Ε.Ε. ν΄αντιμετωπίσει τις συνέπειες των δικών της πράξεων, κυρίως της οικοδόμησης μιας άκρως κερδοσκοπικής κτηνοτροφίας που έχει σαν αποτέλεσμα να εθνικοποιήσει σ' ένα βαθμό την αγροτική πολιτική, δηλαδή να αναλάβουν το κόστος για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που έχουν παρουσιαστεί στο βοδινό ή αλλού οι χώρες-μέλη μέσα από τους εθνικούς προϋπολογισμούς τους.

Φυσικά! αυτό είναι ένα βασικό χαρακτηριστικό των προβλημάτων, με την έννοια ότι η Ευρώπη απομακρύνεται πια από την υποχρέωση της κοινοτικής προτίμησης, που ήταν κεντρικό στοιχείο στην ίδια την οικοδόμηση της κοινής αγροτικής πολιτικής (ΚΑΠ). Συνεχώς διεισδύουν μέσα στους μηχανισμούς διαμόρφωσης των αγορών της οι αρχές μιας ακραίας φιλελευθεροποίησης των παγκόσμιων αγορών στις οποίες κυριαρχούν οι ΗΠΑ κι άλλες μεγάλες και φθηνού κόστους αγροτικές χώρες, όπως είναι η Αυστραλία, η Αργεντινή, η Βραζιλία, κ.α. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έχουμε μια πολύ μεγάλη κάμψη στους μηχανισμούς ενίσχυσης των τιμών ή στις εξαγωγές, που και στην Ελλάδα πια τις συνέπειες τις γνωρίζουν πολύ καλά οι παραγωγοί.

Το κοινοβούλιο κατέληξε σε μια μεσοβέζικη δήλωση που καλύπτει την πολιτική Πάουελ, δηλαδή να ξαναδούμε τις κυρώσεις μ' έναν έξυπνο τρόπο! Και μόνο ότι μιλάνε τώρα για έξυπνες κυρώσεις, σημαίνει ότι το λιγότερο οι μέχρι τώρα επιβαλλόμενες εναντίον του Ιράκ ήταν ηλίθιες και δεν έφεραν άλλο αποτέλεσμα από την σταθεροποίηση του Χουσεϊν κα την εξαθλίωση του ιρακινού λαού.
Πάντα μπαίνει στην υποψία ότι η σταθεροποίηση του Χουσεϊν χρειάζεται στις ΗΠΑ διότι τους παρέχει νομιμότητα συνεχών παρεμβάσεων στην περιοχή, είτε παγώματος των σχέσεων με την Περσία που είναι μια μεγάλη δύναμη, είτε αποδοχής του περιφερειακού ρόλου της Τουρκίας, ενίσχυσης της αμερικανικής κηδεμονίας στη Σαουδική Αραβία.

Και ναι, και όχι. Δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να δει έναν άμεσο συσχετισμό. Νομίζω ότι οι πρόσφατοι βομβαρδισμοί με τον προκλητικό τρόπο που έγιναν -αφού έφθασαν μέχρι τα προάστια της Βαγδάτης- είχαν το στοιχείο του συμβολισμού ότι "είμαστε εδώ, δεν διστάζουμε μπροστά σε τίποτα, κι αν χρειαστεί θα χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα"!
Αυτό από την άλλη μεριά έρχεται σε μια ιδιότυπη αρμονία με την πλήρη ανικανότητα των ΗΠΑ και της Ε.Ε. να παρέμβουν μ' ένα θετικό τρόπο στην επίλυση του παλαιστινιακού προβλήματος.

Νομίζω ότι η παλαιστηνιακή πλευρά είναι πολύ αποδυναμωμένη. Υπάρχουν δυνάμεις στήριξης αλλά δεν είναι όπως παλιά όταν υπήρχαν τα δυο στρατόπεδα κι ο μισός πλανήτης ήταν με την πλευρά των Παλαιστινίων. 'Εχει αιμορραγήσει, εξαντληθεί, και τα προβλήματα, οι εσωτερικές αντιθέσεις, η βία αναπτύσσεται μέσα στην ίδια την κοινωνία σαν ένα "φυσικό" αντανακλαστικό, κι όλα αυτά μαζί δείχνουν τη δραματικότητα της κατάστασης της παλαιστινιακής πλευράς. Ίσως χρειάζεται η ελληνική κυβέρνηση να αξιοποιήσει παραδόσεις του δικού της χώρου. Την εποχή του Παπανδρέου υπήρξαν κάποιες πρωτοβουλίες, έστω και σε διακηρυκτικό επίπεδο, που δημιουργούσαν θετικά μηνύματα στη διεθνή κοινότητα για τους Παλαιστινίους.

Φαίνεται ότι το όλο κλίμα προετοιμάζεται. Οι δημοσιογραφικές πληροφορίες και αντανακλούν πράγματα που συμβαίνουν, και πιέζουν προς τα 'κει. Είναι αλήθεια ότι ο Κοστούνιτσα προσπάθησε να δείξει μια ανθεκτικότητα απέναντι σ' αυτές τις πιέσεις, παίρνοντας υπόψη και το πολιτικό χάσμα που τον χωρίζει από τον Μιλόσεβιτς. Είναι ερωτηματικό μέχρι πότε θ' αντέξει... Συν τοις άλλοις διότι και μέσα στη συμμαχία που τον στηρίζει υπάρχουν ακραίες φιλοδυτικές δυνάμεις, που συναγωνίζονται ποιός θα είναι περισσότερο πειθήνιος στις θελήσεις της Δύσης, προκειμένου να κερδίσει πόντους στον αγώνα δρόμου για την εξουσία στη Γιουγκοσλαβία!
Βεβαίως γίνεται μια προσπάθεια να γίνει μια δίκη εντός γιουγκοσλαβικού εδάφους, είναι όμως τέτοιες οι πιέσεις που είναι πάρα πολύ δύσκολο να επικρατήσουν οι αρχές του δικαίου. Εγώ το λέω και το επαναλαμβάνω -και νομίζω ότι πολλοί το αποδέχονται αυτό- αν έπρεπε κάποιος να καθίσει στο εδώλιο για τα εγκλήματα πολέμου στη Γιουγκοσλαβία αυτός είναι πρώτα-πρώτα ο Ξαβιέ Σολάνα, πολιτικός υπεύθυνος του ΝΑΤΟ. Κατηγορείται και για την ίδια παράνομη -χωρίς έγκριση του ΟΗΕ- διεξαγωγή του πολέμου αλλά και για τη χρήση αυτών των μίνι πυρηνικών όπλων εν αγνοία όλων των πολιτών των χωρών που συμμετείχαν σ' αυτό τον πόλεμο και με θύματα όχι μόνο τους αντιπάλους αλλά και τις ημέτερες δυνάμεις. Είναι ένας εγκληματίας πολέμου ο Σολάνα και θάπρεπε να καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

   
ΒΗΜΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ     ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
ΤΗΣ Ν.Ε. ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΤΟΥ ΣΥΝ