21 Απριλίου 1967:
Το χρέος μας στην ιστορική μνήμη

Πέρασαν ήδη 34 χρόνια από την ημέρα που οι πραξικοπηματίες συνταγματάρχες μας επέβαλαν με τα τανκς την επτάχρονη τυραννία του «γύψου» και της γελοιότητας. Μερικοί υποστηρίζουν –και δεν είναι λίγοι, μην ξεχνάμε και την επίσημη ανάγνωση της ιστορίας- ότι η «θλιβερή παρένθεση» έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα μετά την «αποχουντοποίηση» και τον εκσυγχρονισμό της μεταπολιτευτικής αστικής δημοκρατίας.

Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί που μας θυμίζουν το αντίθετο. Και δεν είναι μόνο οι γραφικοί νοσταλγοί της «Ελλάδας των Ελλήνων βασανιστών». Αλλά είναι και οι άκρως επικίνδυνοι κράχτες του εθνικισμού και του ρατσισμού, η διχοτομημένη Κύπρος, οι αμερικάνικες βάσεις του θανάτου, το ΝΑΤΟ, ο σφαγέας των Παλαιστινίων Αριελ Σαρόν, ο Χάϊντερ, και άλλοι. Η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο νέος «τρομονόμος» και ο «μεγάλος αδελφός» που παγιδεύει στα ηλεκτρολογικά του δίκτυα ακόμη και τις «ύποπτες» σκέψεις μας.

Το χρέος μας όμως της ΜΝΗΜΗΣ επιβάλλει πρώτα-πρώτα να αποτίσουμε φόρο τιμής στους δολοφονημένους από τη χούντα αγωνιστές, εκείνους που τα βασανιστήρια, οι κακουχίες της φυλακής και της εξορίας, έκοψαν πρόωρα το νήμα της ζωής τους. Να τιμήσουμε τους «ελεύθερους πολιορκημένους» του Πολυτεχνείου, και προπάντων να θυμηθούμε ότι η δικτατορία δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία» ή απλώς η «ανταρσία» μιας ομάδας επίορκων αξιωματικών. Υπήρξε το καθεστώς των νικητών του εμφυλίου πολέμου, το δε «πράσινο φως» δόθηκε από την Ουάσιγκτον τον Φλεβάρη του ΄67 (N.Y Times 15.5.67).

Ο Ιταλός συγγραφέας Πρίμο Λέβι, ο οποίος επέζησε του ολοκαυτώματος, έχει γράψει και έχει πει προσφάτως το παρακάτω:

«   Συνέβη, επομένως μπορεί να ξανασυμβεί:
αυτή είναι η ουσία των όσων έχουμε να πούμε. »

ΦΙΛΗΣ ΚΟΡΩΝΑΚΗΣ
εξόριστος της χούντας