Η Αριστερά δεν συμβαδίζει με την τρομοκρατία ...
αλλά με τις αξίες της συλλογικής δράσης, με τα εργατικά συνδικάτα
και τα νέα κοινωνικά κινήματα για έναν άλλο κόσμο που είναι εφικτός

 

Εικοσιοκτώ χρόνια από την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών και την αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα μας.

 

Ένας χρόνος από τη συνάντηση των νέων πολύχρωμων κοινωνικών κινημάτων στη Γένοβα, στις εκδηλώσεις κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, που διεκδίκησαν και διαδήλωσαν ότι «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός».

 

Δύο επέτειοι που προβάλλουν σήμερα επίκαιρες, σε ημέρες που ζούμε (και ευχόμαστε) το τέλος ίσως της τρομοκρατικής, απούσας από τον αντιδικτατορικό αγώνα, «17 Νοέμβρη», αυτής με τα εισαγωγικά και το περίστροφο. Αυτής που έριξε γκρίζες σκιές στην μεταπολιτευτική ιστορία μας, στοίχισε δεκάδες ανθρώπινες ζωές, επηρέασε αρνητικά την πολιτική ζωή της χώρας, και που η ουσιαστική εξάρθρωσή της δεν μπορεί παρά να σημαίνει πλήρες φως στη δράση και τους στόχους της, διαλεύκανση του ρόλου των ελληνικών και ξένων κέντρων ανωμαλίας και εκτροπής, ουσιαστική διεύρυνση και βάθεμα των δημοκρατικών ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

 

Πολλά τα ερωτηματικά που δημιουργούνται από «περίεργους χειρισμούς» στην διαχείριση της δύσκολης αυτής υπόθεσης. Επιχειρείται από μυστικές υπηρεσίες, από την ανθρωποφαγία των ΜΜΕ και από τους απόντες της αντίστασης, η συκοφάντηση του αντιδικτατορικού κινήματος και της Αριστεράς. Υπονομεύεται το δικαίωμα στην υπεύθυνη πληροφόρηση και καλλιεργείται κλίμα υστερίας που υπονομεύει τη δημοκρατία και τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών. Κάποιοι «κύκλοι» δράττονται της ευκαιρίας για να προβάλουν την εξίσωση αριστερά=τρομοκρατία! Να προβάλουν την λογική του «να τελειώνουμε με την αριστερά», με τις αριστερές ιδέες της συλλογικής δράσης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, των δικαιωμάτων, της δημοκρατίας και της προόδου! Να «καθαρίσουν» (έτσι πιστεύουν;) τα όποια εμπόδια για την πλήρη επικράτηση των «αξιών» της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, της «ελεύθερης» (ασύδοτης) λογικής του επιχειρηματικού κέρδους, της «ελαστικότητας», της ιδιώτευσης, της αστυνομοκρατίας, της φοβίας προς τον «άλλον» τον «διαφορετικό», ακόμη και προς τον άνθρωπο της «διπλανής πόρτας»!

 

Όχι, δεν υπερβάλλουμε ούτε υπερτονίζουμε αυτούς τους κινδύνους. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που ο ίδιος ο πρωθυπουργός ένοιωσε την ανάγκη να αναφερθεί σ’ αυτές τις προσπάθειες σπίλωσης της Αριστεράς, να τις αντικρούσει και να τις καταδικάσει.

 

Ακόμη και στα πιο δύσκολα χρόνια, όταν είχανε το νόμιμο δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν κάθε είδους βία κατά της βίας της εξουσίας, οι άνθρωποι της Αριστεράς πορεύτηκαν πάντα στον βασανιστικό δρόμο της προσπάθειας ανάπτυξης μαζικού κινήματος. Η αντίληψη για το μαζικό κίνημα είναι μια αξιακή αντίληψη για την Αριστερά. Η δημοκρατία είτε αφορά όλο τον λαό, είτε δεν μπορεί να υπάρχει. Η Αριστερά δεν έχει σχέση με την αντίληψη του «τιμωρού» ή του «σωτήρα», δεν περιμένει «μεσσίες». Η Αριστερά υπερασπίζεται τη ζωή και την πρόοδο. Για την Αριστερά ο αγώνας για την διεύρυνση της δημοκρατίας είναι ταυτόσημος με τον αγώνα για την εξάλειψη της τρομοκρατίας.

 

Καθαρά πράγματα αυτά και ιστορικά επιβεβαιωμένα, ακόμη και για τον πιο δύσπιστο. Και είναι αυτή ακριβώς η αριστερή αντίληψη για το μαζικό κίνημα που έφερε πάντα κοντά τους φορείς της Αριστεράς με τα κοινωνικά κινήματα και τα εργατικά συνδικάτα. Μια προσέγγιση που ταλαιπωρήθηκε πολλές φορές από αντιλήψεις ηγεμονίας και ποδηγέτησης, που άλλες φορές κατέγραψε λαμπρές υποθήκες αμοιβαίου σεβασμού και αυτόνομης δράσης και παρέμβασης. Μια προσέγγιση που μπαίνει σε νέα φάση σήμερα, στις συνθήκες της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

 

Στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, έχουν ήδη επέλθει σοβαρές αλλαγές στα όρια, στη σύνθεση, στη διαστρωμάτωση, στη συνοχή και την ενότητα της εργατικής τάξης, στο βιοτικό της επίπεδο και στους όρους αναπαραγωγής της. Στους όρους, στις συνθήκες και στις μορφές διεξαγωγής της ταξικής πάλης, στο ρόλο, στο περιεχόμενο, στη λειτουργία, στη δομή και στην οργάνωση του συνδικαλιστικού κινήματος. Έχει ήδη ανοίξει και προχωρήσει η συζήτηση μέσα στις γραμμές του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος για την αναγκαιότητα της παγκοσμιοποιημένης δράσης του απέναντι στην παγκοσμιοποιημένη δράση του κεφαλαίου. Με αρχή την κινητοποίηση του Σιατλ το 1999, με σταθμούς τη Λισσαβόνα, τη Νίκαια και πέρυσι τη Γένοβα, προχωρά σταδιακά μια αμοιβαία προσέγγιση, συνάντηση των φορέων του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος με τα νέα κοινωνικά κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης. Οι κοινοί στόχοι καταγράφηκαν στο κείμενο του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε και στην απόφαση των κινημάτων στο Πόρτο Αλέγκρε, ενώ η συνάντηση αυτή επικυρώθηκε και τυπικά τον περασμένο μήνα στη Θεσσαλονίκη, στην προπαρασκευαστική Σύνοδο για το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ που θα γίνει το Νοέμβρη στο Φλωρεντία, όπου συμμετείχαν όχι μόνο οι μεγάλες εθνικές Ευρωπαϊκές Συνομοσπονδίες αλλά και η ίδια η Συνομοσπονδία των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων.

 

Η συμμετοχή του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στο κίνημα κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, η όσμωσή του με τα νέα κοινωνικά κινήματα, του προσδίδει μεγαλύτερη μαζικότητα και οργανωτικότητα αλλά ως ένα βαθμό και ταξικότητα. Του ξαναδίνει ξεχασμένα ριζοσπαστικά και κινηματικά χαρακτηριστικά. Του δίνει τη δυνατότητα να έχει καλύτερη πρόσβαση σε στρώματα εργαζομένων με ελαστικές μορφές απασχόλησης και νέων ανέργων που σήμερα βρίσκονται έξω απ’ τις γραμμές του.

 

Ταυτόχρονα, στη συνάντησή τους με το οργανωμένο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, τα νέα κοινωνικά κινήματα και φόρουμ διευρύνουν τις δυνατότητες και τις προϋποθέσεις να επισπεύσουν την αναζήτηση συγκεκριμένης εναλλακτικής λύσης απέναντι στην παγκοσμιοποίηση.

 

Η συνάντηση αυτή θα βαθύνει, θα διευρυνθεί και θα προχωρήσει. Διότι αυτό είναι αναγκαίο και για τις δυο πλευρές, για την αποτελεσματικότητα της αντίστασης κατά της παγκοσμιοποίησης, για την έκφραση οργανωμένης εναλλακτικής πρότασης με κοινωνικά και δημοκρατικά χαρακτηριστικά.

 

Ένα χρόνο μετά τη Γένοβα, εικοσιοκτώ χρόνια μετά την μεταπολίτευση στην Ελλάδα, μέσα στον ορυμαγδό της διεθνούς αντιτρομοκρατικής υστερίας που χτίζει πάνω στα ερείπια των δίδυμων πύργων ο νέος πλανητάρχης, μέσα στη θάλασσα των οικονομικών σκανδάλων και της ύφεσης στην οποία κινδυνεύει να βουλιάξει αύτανδρο το σκάφος της «ελπιδοφόρας» και «κυρίαρχης» παγκοσμιοποιημένης διεθνούς οικονομίας, μέσα στην προσπάθεια αξιοποίησης των σκοτεινών διαδρομών της δράσης της «17 Νοέμβρη» κατά των αξιών της Αριστεράς, εντούτοις διαφαίνεται φως, διαφαίνεται ελπίδα, για τα νέα κοινωνικά κινήματα, για το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, για τις αξίες και τις αρχές της σύγχρονης ριζοσπαστικής και κινηματικής Αριστεράς.

 

Διονύσης Στραβοράβδης

Συνδικαλιστής της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

Μέλος της Ν.Ε. Κέρκυρας του ΣΥΝ

 

 

Βήμα διαλόγου