Νίκος Καραντιλιόν:
Είτε τους αρέσει είτε όχι, είμαστε πάλι εδώ!

   Η εκλογική μάχη τελείωσε. Κατά κοινή ομολογία ήταν μια δύσκολη αναμέτρηση, στην οποία ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α ήταν στο μάτι του κυκλώνα.

Αξιοσημείωτο δε είναι, ότι στα πρώτα βιολιά της ορχήστρας που παιάνιζε υπέρ του ΠΑ.ΣΟ.Κ συμπεριλαμβάνονταν και πρώην «αριστεροί», οι οποίοι είχαν πάρει τέτοιες θέσεις μάχης στα κανάλια κατά την διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, έχοντας σαν κύριο στόχο τους να πετάξουν τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α έξω από την βουλή, και να τελειώνουν με  τον πονοκέφαλο που τους προκαλεί. Αυτό το προσπάθησαν μάλιστα κάμποσες φορές με αισχρούς χαρακτηρισμούς περί επαρχιωτισμού (βλ.Ανδρουλάκης), και άλλες φορές με αρκετή δόση ειρωνείας του στυλ, ‘μην ανησυχείτε τόσο πολύ κύριοι της αριστεράς για το μέλλον του ΠΑ.ΣΟ.Κ’(απάντηση του κ. Μπίστη σε εκπρόσωπο του ΣΥ.ΡΙΖ.Α σχετικά με την νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑ.ΣΟ.Κ). Δεν πειράζει όμως.

   Πρέπει επίσης να ειπωθεί, ότι την τελευταία εβδομάδα καλλιεργήθηκε η γνωστή πόλωση με την «επάρατο δεξιά» η οποία αντιπροσωπεύει τον σκοταδισμό και την συντήρηση, και ταυτόχρονα η παροχολογία έθετε σε πλειστηριασμό την ψήφο και την συνείδηση των πολιτών.

   Παρά τα παραπάνω όμως ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α άντεξε. Κατάφερε να κινητοποιήσει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του κόσμου της αριστεράς. Μπόρεσε να γίνει χώρος έκφρασης, και το κυριότερο απ’όλα χώρος δράσης με πλέρια δημοκρατία, και φορέας πολιτικής πάλης για τους ανένταχτους αριστερούς. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι το ζήτημα των ανένταχτων πρέπει να το δούμε παρά πολύ σοβαρά σαν Συνασπισμός της αριστεράς των κινημάτων και της οικολογίας, και να εξετάσουμε γιατί δεν έχουμε καταφέρει να τους εντάξουμε στο κόμμα μας. Ας μην γελιόμαστε όλες αυτές οι προσωπικότητες ήτανε μέλη των κομμάτων της αριστεράς παλιότερα.

   Η συνεργασία που έγινε δημιούργησε μια τέτοια δυναμική στην κοινωνία, όπου παρά το κλίμα που είχε καλλιεργηθεί κατάφερε να αποφέρει 20- 25.000 ψήφους περισσότερους σε σχέση με τις εκλογές του 2000.

    Άλλο ένα ζήτημα μείζονος σημασίας είναι ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α έθεσε ξανά το θέμα για την ενότητα της αριστεράς. Αυτή η προσπάθεια δεν πρέπει να μείνει πίσω σε καμία περίπτωση. Η ενότητα της αριστεράς δεν έχει να κάνει μόνο με τον διεμβολισμό του δικομματισμού. Η ενότητα της αριστεράς είναι πλέον στην εποχή της περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των κοινωνικών κατακτήσεων ιστορική αναγκαιότητα, και ζητούμενο της  ταξικής πάλης. Πρέπει πάση θυσία αυτή η προσπάθεια να συνεχιστεί χωρίς καμία παρέκκλιση.

  Ο απολογισμός τώρα έχει δυο όψεις. Η μια έχει να κάνει με τον στόχο που είχε θέσει ο αντίπαλος, και η άλλη με τον στόχο που είχαμε θέσει εμείς. Το σύστημα του δικομματισμού είχε έναν και μόνο στόχο όπως αναφέρθηκε στην αρχή του κειμένου, όπου αυτός δεν ήταν άλλος από το να μείνουμε έξω από την βουλή. Σε σχέση με αυτόν τον στόχο μπορούμε να πούμε ότι πετύχαμε. Σε σχέση με το ζήτημα του ποσοστού τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα. Η μικρή αύξηση δεν έχει να κάνει με τα χαρακτηριστικά της συμμαχίας. Κάθε άλλο κατά την άποψη μου. Επίσης θα πρέπει εδώ να τονιστεί ότι αν δεν είχε γίνει αυτή η κοινή κάθοδος, υπήρχαν πολύ μεγάλες πιθανότητες να μείνουμε εκτός βουλής. Θεωρώ ότι χάσαμε πολύτιμο χρόνο που αυτή η κίνηση έγινε κάπως αργά σε σχέση με το χρονικό περιθώριο των εκλογών, και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μην έχουμε τον απαραίτητο χρόνο να το κάνουμε κτήμα της κοινωνίας.

   Σαν Συνασπισμός της αριστεράς των κινημάτων και της οικολογίας και μεγαλύτερη δύναμη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α πρέπει να πούμε ότι έχουμε και εμείς ένα μερίδιο ευθύνης ως προς το πώς δούλεψε το κόμμα στο σύνολο του από την οργανωτική πλευρά του ζητήματος. Η κομματική κουλτούρα των μελών μας δεν είναι και στην καλύτερη φάση της για λόγους που είναι προφανείς και τους ξέρουμε όλοι. Παρ’όλα αυτά πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε από δω και στο εξής με αυτό το πρόβλημα. Και εξηγούμαι. Γιατί η ΑΥΓΗ να πουλάει μόνο 1.500 φύλλα ημερησίως την στιγμή που το κόμμα έχει 15.000 μέλη; Τι βάρος δίνουν οι οργανώσεις στην στρατολόγηση νέων μελών; Ποιο είναι το πεδίο της πολιτικής πάλης; Είναι μόνο τα Μ.Μ.Ε ή είναι και η ίδια η κοινωνία; Τα παραπάνω ζητήματα πιστεύω ότι είναι πια καιρός να τα δούμε πολύ σοβαρά.           

                                     Νίκος Καραντιλιόν

Βήμα διαλόγου